جلوههای دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٣٢ - ١ سربار نبودن دیگران در سفر
على ٧ راه رفتن متواضعانه را از اوصاف متّقين برشمرده است. (و مَشيُهم التواضع) [١]
٢. راه رفتن همراه تفکر
امـام صـادق٧ در بـِیـانـِی جـامـع و شـِیـوا، فکرکردن قبل از گام نهادن در مسِیر راه را نشانه خردمندِی دانسته و مِیفرماِید: خود را از رفتن بـه سـوِی آنـجا که نـبـاِیـد بـروِی بـازدار. در حال راه رفتن پِیوسته در اندِیشه و تفکّر باش. هرگاه به شگفتِیهاِی آفرِینش برخورد کردِی، از آنـهـا پـندگِیر. در رفتن به هر سوِیِی بِیباک مباش. تکبّر را در خود راه نده. در مسِیر راه چشمان خود را از نـگرِیستن به آنچه شاِیسته نِیست و نهِی شدهاِی، باز بدار(چشم چرانِی نکن) از سخن گفتن زِیاد با دِیگران در حال راه رفتن خوددارِی کن که نشانه بِیادبِی است. بدان که بسِیارِی از راهها کمِینگاهها و تجارتخانه شِیطان است، پس از شرّ شِیطان اِیمن نباش و رفتن و بازگشتن خود را در راه اطاعت خدا قرار بده و براِی رضاِی خدا گام بردار، زِیرا تمام حرکات تو در نامه عملت نوشته مِیشود. [٢]
٣. آداب عرفِی پِیادهروِی
در هنگام پِیادهروِی آرام و با طمانِینه راه بروِید نه با عجله و شتابزدگِی. اگر سهوا موجب ناراحتِی کسِی شدِید بواسطه تنه زدن ِیا لگدکردن سهوِی پا، فوراً از او عذرخواهِی کنِید. اگر دِیگرِی سهواً به شما لگد زد و ِیا پاِی شما را لگد کرد چنانچه عذرخواهِی کرد عذر او را بپذِیرِید و بدون معطلِی او را ببخشِید و بگوِیِید: اشکالِی ندارد، مهم نِیست اتفاق خاصِی نِیفتاده است. در هنگام جداشدن از دِیگرِی قدرِی او را مشاِیعت و همراهِی کنِید.
چهارم: آداب سفرکردن
١. سربار نبودن دِیگران در سفر
گروهِی از اصحاب به سفرِی رفتند،در برگشت اصحاب به پِیامبر ٦ عرض کردند: کسِی را برتر از فلانِی ندِیدِیم. روزها را روزه مِیگرفت و چون جاِیِی توقّف مِیکردِیم تا هنگام برخاستن
[١] نهجالبلاغه، خطبه ١٩٣.
[٢] بحارالانوار، مجلسِی، محمد باقر، بِیروت، دار احِیاء، ج ۷۶، ص: ۳۰۱.