حديد است: (مٰا أَصٰابَ مِنْ مُصِيبَة فِي‌الْأَرْضِ وَ لٰا فِي‌أَنْفُسِكُمْ إِلّٰا فِي‌كِتٰاب مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهٰا) هيچ مصيبتى در زمِین و نه در وجود شما روى نمى‌دهد مگر اين كه همه آن‌ها قبل از آن كه زمِین را بيافرينيم در لوح محفوظ ثبت شده است. [١]

در اِین آِیه شرِیفه بر خلاف آِیه قبل خداوند برخِی از مصائب را منتسب به تقدِیر الهِی دانسته است نه گناهان. سپس فرمود: مصيبت ما از مصائبِی است که به تقدِیر الهِی و براى تقويت دين بر ما وارد شده و موجب ترفِیع درجه ماست نه به جهت اعمال ناشاِیست.

١٠.٨. بلاها گاه مصلحت، گاه مصلحت و خِیر است

مردِی به امام رضا ٧ اشاره کرد و گفت: اِین پِیشواِی رافضِی‌ها «شِیعِیان» است. صفوان‌ بن‌ِیحِیِی به آن حضرت عرض کرد: شنِیدِید آن مرد چه گفت؟ حضرت فرمود: آرِی، او مؤمنِی است که در راه تکمِیل اِیمان، گام برمِی‌دارد سپس آن حضرت براِی او دعا کرد. طولِی نکشِید که مغازه‌اش آتش گرفت و دزدان باقِی‌مانده اموالش را به غارت بردند.

صفوان‌بن‌ِیحِیِی مِی‌گوِید: سحرگاه همان شب آن مرد را دِیدم که متواضع و پرِیشان در کنار امام نشسته است. امام دستور داد به او کمک کنند سپس به من فرمود: اِی صفوان! او مؤمنِی است که در راه تکمِیل اِیمان قدم برمِی‌دارد و جز آنچه دِیدِی «مصِیبتِی که موجب تذکّر و هداِیت او شد» چِیزِی به صلاح او نبود.[٢]

١١.٨. توجّه به حقِیقت دنِیا «دنِیا سراِی بلا و گرفتارِی»

محمّد‌بن‌مسلم مِی‌گوِید: من بيمار شده بودم، روزى امام باقر ٧ از مدِینه مقدارِی شربت برايم فرستاد. وقتى غلام آن حضرت شربت را به من داد، گفت: مولا و سرورم فرموده بايد براى درمان و علاج بيمارى خود، از آن بخورِی. آن شربت بسيار خوشبو و خنك بود. چون آن را نوشيدم، غلام گفت: مولايم فرمود: پس از نوشيدن شربت، نزد ما بيا.

من در فكر فرو رفتم كه چگونه به اين سرعت ممکن است خوب شوم با اِینکه قبل از

[١] سوره حديد، آِیه ٢٢. اصول کافِی، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ط الاسلامية، ج ٢ ص: ٤٥٠.

[٢] بحار الأنوار، مجلسِی، محمد باقر، ط دار الاحِیاء التراث، ج ٤٩، ص: ٥٥.