آنگاه حضرت «جهت تحرِیک احساسات مادرِی و جلب رضاِیت او» به بلال فرمود: برو هِیزم بِیاور تا علقمه را بسوزانِیم! مادر فرِیاد برآورد: ِیا رسول‌الله ٦ تا به اِین حد راضِی نِیستم که فرزندم بسوزد، هرچند از وِی رنجِیده‌ام زِیرا او پاره‌تن من است.

حضرت فرمود: به آن خداِیِی که من را به راستِی به سوِی خلق فرستاد، اگر تو از وِی راضِی نشوِی نماز و روزه و عبادات او قبول درگاه حق واقع نمِی‌شود و او را در قِیامت به آتش مِی‌سوزانند، آن زن عرض کرد: ِیا رسول‌الله گواه باش که از او راضِی شدم و او را حلال کردم. حضرت به بلال فرمود: ببِین حال علقمه چطور است، بلال چون به در خانه رسِید آواز علقمه را شنِید که شهادتِین را بر زبان جارِی کرد و فوت کرد.[١]

٣. آِیا آنان اهل نماز بودند!

پِیامبر اکرم ٦ از قِیامت سخن مِی‌گفت و حالات برخِی گروه‌ها را ترسِیم مِی‌کرد. درباره گروهِی از انسان‌ها فرمود: روز قِیامت اقوامِی را مِی‌آورند که حسناتِی همانند کوه‌ها دارند، امّا امر مِی‌شود که آنان را به جهنّم ببرند. از آن حضرت پرسِیده شد، آِیا آنان از نمازگزاران هستند؟ حضرت فرمود: آرِی، نماز مِی‌گزاردند، روزه هم مِی‌گرفتند و پاسِی از شب را نِیز بِیدار مِی‌ماندند. ولِی (تنها مشکل آنان اِین بود که) چون زمِینه فعل حرامِی پِیش مِی‌آمد پرواِیِی نداشتند و به آن روِی مِی‌آوردند و ملاحظه حلال و حرام را نمِی‌کردند.[٢]

٤. مِیزان شنواِیِی مردگان!

در جنگ بدر پس از فتح مسلمانان و كشته‌شدن گروهى از مستكبران قريش، مردگان آنان را در چاهِی در حوالى بدر انداختند، رسول‌خدا ٦ سر به درون چاه برد و به آنها فرمود: ما آنچه را خداوند به ما وعده داده بود، يافتيم آيا شما نيز وعده‌هاى راست خدا را به درستى دريافتيد؟ بعضى از اصحاب گفتند: يا رسول‌الله شما با مردگان سخن مى‌گوِیِید؟! مگر آنها سخن شما را درك مى‌كنند؟ حضرت فرمود: آنها هم اكنون از شما شنواتر هستند. [٣]

[١] عاقبت بخيران عالم، على محمد عبد اللهى،ج ١.

[٢] انوار هداِیت، مجموعه مباحث اخلاقِی، آِیة‌الله مکارم شِیرازِی، ص: ١٨١.

[٣] المفصّل فِی تارِیخ العرب قبل الاسلام، جواد علِی، ج۷، ص: ۱۹۴.