مرحوم آيت‌اللّه حجت مِی‌گوِید: يك فرد سيگارى را مِی‌شناسم كه واقعاً هنوز نظير او را نديده‌ام. او پِیوسته سِیگار مِی‌کشِید و گاهى سيگارش از سيگار قبلِی قطع نمى‌شد ِیعنِی به دنبال تمام‌شدن سِیگار فوراً سِیگار دِیگرِی را روشن مِی‌کرد، بعضى وقت‌ها هم كه قطع مى‌كرد بعد از مدّت كوتاهِی مجدد سيگار مِی‌کشِید و در اوقات بيدارى اكثر وقتش به سيگار كشيدن مِی‌گذشت.

وقتى مريض شد براى معالجه به تهران آمد. پزشکان به او گفتند: تو بيمارى ريوى داري و بايد سيگار را ترك كني. ايشان ابتدا به شوخى گفت: من اين سينه را براى سيگار كشيدن مِی‌خواهم. اگر سيگار نباشد سينه را براِی چه كار مِی‌خواهم؟ به او گفتند: به هر حال برايت ضرر دارد. گفت: واقعاً مضرّ است؟ گفتند: بله. او گفت: ديگر نمى‌كشم. يك نمى‌كشم كار را تمام كرد. يك حرف و يك تصميم، اين مرد را به‌صورت مهاجر از عادت خود قرار داد و هرگز نکشِید که نکشِید.[١]

 نکته اول: در احاديث آمده است: (الْمُهَاجِرُ مَنْ هَجَرَ السَّيِّئَاتِ وَ تَرَكَ مَا حَرَّمَهُ اللَّهُ عَلَيْهِ‌) مرد حقِیقِی کسِی است كه بتواند با عزم راسخ از گناهانِی که به او چسبيده جدا شود خود را آزاد کند. مهاجرت منحصر به اِین نِیست که انسان تنها از شهر و دِیار خود هجرت کند و اسِیر آن‌ها نباشد. بلکه انسان نباِید اسِیر عادت‌هاِی ناپسندِی باشد که به او چسبِیده است.[٢]

 نکته دوم: در قرآن ِیکِی از اهداف بعثت پِیامبران آزادِی انسان از قِید و بند صفات ناپسند ذکر شده است آنجا که مِی‌فرماِید: (يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ وَ يَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ الْأَغْلالَ الَّتِي كانَتْ عَلَيْهِمْ)[٣] پِیامبر هر نوع پلِیدِی منفورِی را حرام گرداند و از شما برداشت احکام پر رنج و مشتقِی را که چون زنجِیر به گردن خود نهاده بوددِی «مثل امور خرافِی، کارهاِی طاقت‌فرسا، بدعت‌ها» و دِین آسان و موافق با فطرت براِی شما آورد.[٤]

[١] . گفتارهاِی معنوِی نوِیسنده، مطهرِی، مرتضِی ج: ١ ص: ٢٩١.

[٢] اصول کافِی، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ط الاسلامية، ج: ٢ ص: ٢٣٥.

[٣] سوره اعراف، آِیه ١٥٧.

[٤] مجموعه آثار، شهيد مطهرى،آزادى معنوى، ج‌٢٣، ص: ٤٤٨.