توصِیف نمود. شدّاد گفت: اِینکه چِیزِی نِیست من خودم اِین‌گونه بهشت را خواهم ساخت. هنگامِی که بناِی آن شهرک زِیبا، به اتمام رسِید، شدّاد با وزِیران و امِیران به سوِی آن حرکت کردند، همِین‌که شدّاد در مقابل در ورودِی آن رسِید، پاِی راست از رکاب بِیرون آورد و پاِی چپ، در رکاب اسب بود که فرمان الهِی رسِید که جان او را بگِیرم! چون او را قبض روح کردم، دلم براِی او سوخت که بِیچاره عمرِی به امِید آساِیش و راحتِی، در آن بناِی عظِیم و کاخ باشکوه تلاش کرد ولِی حتِی ِیک لحظه هم چشمش به آن نِیفتاد.

پِیامبر اکرم ٦ و عزرائِیل در حال گفتگو بودند که جبرئِیل نازل شد و عرض کرد: خداوند به تو اِی رسول‌خدا تهِیت رسانده و مِی‌فرماِید: به عزّت و جلالم سوگند که شدّاد همان کودکِی بود که در آن درِیاِی بِیکران، در روِی آب سرگردان بود. من او را از خطرات درِیاِی موّاج حفظ کردم و بدون مادر تربِیت کردم و به پادشاهِی رساندم «و انواع و اقسام نعمت‌ها را به او بخشِیدم.

ولِی او به جاِی شکر و قدردانِی» احسان من را کفران نمود و راه خودبِینِی و غرور را پِیش گرفت، من هم عزّت ظاهرِی او را تبدِیل به ذلّت ابدِی کردم تا عاقلان عبرت بگِیرند و بدانند که ما به کافران مهلت مِی‌دهِیم امّا به حال خود، رها نمِی‌کنِیم. [١]

١٨. بهشت را به بهاء مِی‌دهند نه بهانه

رسول‌خدا ٦ به ِیکِی از اصحاب خود فرمود: آِیا مِی‌خواهِی به تو چِیزِی بِیاموزم تا بدِین وسِیله اهل بهشت شوِی. آن مرد عرض كرد: بله ِیا رسول‌الله! پِیامبر فرمود: از آنچه خدا به تو داده به ديگران بده. مرد عرض كرد: اگر خود نيازمندتر باشم چه كنم؟ پِیامبر فرمود: مظلوم را يارِی كن.

مرد عرض كرد: اگر خودم از او ناتوان‌تر باشم و توان ِیارِی او را نداشته باشم چه كنم؟ پِیامبر فرمود: جاهلِی را راهنماِیِی كن. مرد عرض كرد: اگر خود نادان‌تر باشم چه كنم؟ پِیامبر فرمود: زبانت را جز در گفتن خير كنترل كن. سپس فرمود: آيا دوست ندارِی يكِی از اين خصال را داشته باشِی تا بواسطه آن تو را به بهشت ببرند؟ (فَأَصْمِتْ لِسَانَكَ إِلَّا مِنْ خَيْر أَ مَا يَسُرُّكَ أَنْ تَكُونَ فِيكَ خَصْلَةٌ مِنْ هَذِهِ الْخِصَالِ تَجُرُّكَ إِلَى الْجَنَّةِ) [٢]

[١] جوامع الحکاِیات و لوامع الروِیات، صدرالدِین محمد عوفِی،ص: ٣٦٥.

[٢] اصول کافِی، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ط الاسلامية، ج‌٢ ص: ١١٣‌.

