فکر کنِید مِی‌ِیابِید که همِین فرد خوبِی‌هاِیِی هم دارد. خدمات او بِیشتر از مشکلات اوست و از جهات متعددِی بهتر از دِیگران است. اگر اِین‌گونه فکر کنِید، چِیزِی که شما را رنجانده کم‌اهمِیت‌تر شده و دِیگر آنچنان به چشم‌تان نمِی‌آِید.

در ضمن هر اتفاق و پِیش آمدِی نباِید موجب شود که نسبت به داشته‌هاِی خود بِی‌توجّه باشِیم. هر مشکلِی داشته باشِیم ولِی بالاخره زنده هستِیم و در همِین حال نعمت‌هاِی فراوانِی در اختِیار دارِیم و مِی‌توانِیم با حال‌خوش و سر زنده زندگِی کنِیم.

٤. فاصله گرفتن موقّت از منشأ گرفتارِی

افزاِیش زود رنجِی ناخودآگاه باعث مِی‌شود که با همه چِیز و همه کس بجنگِیم و برنجِیم در اِین هنگام بهتر است از فضاِیِی که باعث رنجش ما شده براِی مدت کوتاهِی فاصله بگِیرِیم و مشغول پِیاده‌روِی ِیا دوِیدن و ِیا کار دِیگرِی شوِیم. تا هِیجانات تخلِیه شود و عصبانِیت کاهش ِیابد.

٥. مدِیرِیت افکار

ما مِی‌توانِیم تا حد زِیادِی افکار خود را مدِیرِیت کرده و آن را تغِیِیر دهِیم. نگرش ما به زندگِی قطعاً مِی‌تواند ِیک علت زودرنجِی باشد. براِی مثال ممکن است ما در صف طولانِی نان باشِیم. هم مِی‌توانِیم از بوِی نان لذت ببرِیم و با کسِی هم صحبت شوِیم و هم مِی‌توانِیم با خود بگوِیِیم: از تلف‌کردن زندگِی در اِین صف‌هاِی بِی‌معنِی متنفّرم.

٦. توجّه به همگانِی‌بودن و اجتناب ناپذِیرِی گرفتارِی‌ها

توجّه به اِینکه بلاها و گرفتارِی‌ها همگانِی است و لازمه زندگِی دنِیا است. تنها رنگ و نوع آن متفاوت است، قدرِی درد را تسکِین مِی‌دهد. باِید بدانِیم که اِین مشکلِی که دارِیم بسِیارِی از مردم دارند حتِّی بهترِین بندگان خدا مثل انبِیاء و اوصِیاِی الهِی هم با آن مقام و جاِیگاه والاِی خود با گرفتارِی‌ها و مشکلاتِ سخت، دست و پنچه نرم مِی‌کردند تا جاِیِی که در رواِیات آمده که سخت‌ترِین گرفتارِی‌ها براِی انبِیاء و سپس براِی اوصِیاِی آنان و بعد مؤمنان بوده است. (أَنَّ