نخواهد افتاد. اگر بِیشتر فکر کند، شروع به درد خواهد کرد و فکرش درگِیر مِی‌شود و اگر تمام روز فکرش مشغول اتفاقات منفِی گذشته و نگرانِی‌هاِی آِینده و ِیا درگِیر عِیوب دِیگران شود، از نظر روحِی افسرده و مضطرب خواهد شد و دِیگر تواناِیِی انجام هِیچ کارِی را نخواهد داشت.

 نکته: اگر نگرانِی بواسطه گناهان ِیا ظلم به دِیگران ِیا از دست‌دادن فرصت‌هاِی زندگِی باشد همه اِین نگرانِی‌ها با توبه و امِید به بخشش الهِی و تلاش مجدد و البته توکل و تکِیه بر خداوند قابل جبران است.

٩. نداشتن پشتِیبان و تکِیه‌گاه

ِیکِی از عوامل اضطراب، نداشتن تکِیه‌گاه معنوِی در زندگِی است. انسانِی که خدا را فراموش کرده، دِیگر در گرفتارِی‌هاِی جدا نشدنِی دنِیا کسِی را ندارد تا با توکل و امِید به او و کمک‌خواهِی از او اضطراب و نگرانِی‌ها و مشکلات خود را حل کند. چنِین کسِی اگر خود را در‌بن‌بست مشکلات دنِیا ببِیند نا امِید شده و دِیگر راهِی براِی برون رفت از آن نمِی‌ِیابد.

بر خلاف کسِی که زندگِی خود را محدود به زندگِی دنِیا نمِی‌بِیند و ضمن بهره‌برِی از نعمت‌هاِی حلال دنِیا، امِید رسِیدن به زندگِی بهتر و معنوِی‌ترِی را در سراِی آخرت دارد. از مرگ نمِی‌هراسد زِیرا مرگ را پلِی براِی رسِیدن به سراِی جاوِیدان مِی‌بِیند ضمن اِینکه براِی انسان مومن در دنِیا‌بن‌بست وجود ندارد و در همه گرفتارِی‌ها و مشکلات با اتکاء بر خدا و دعا و درخواست از خداِی قادر مطلق، امِید رهاِیِی را دارد.

١٠. توجّه به کمبودهاِی خود و توجه به داشته‌هاِی دِیگران

ِیکِی از افکارِی که موجب اِیجاد اضطراب و نگرانِی در فرد مِی‌شود توجّه به داشته‌هاِی دِیگران و در عِین حال توجّه به کمبود‌هاِی خود و مقاِیسه خود با دِیگران است. چنِین مقاِیسه‌اِی معقول نِیست. هرگز نباِید ظاهر زندگِی هِیچ‌کس را با باطن زندگِی خود مقاِیسه کرد.

قِیاس کار شِیطان است چه بسا در زندگِی دِیگرِی مشکلات بزرگِی باشد که ما از آن خبر ندارِیم ضمن اِینکه تقدِیر الهِی براِی مومنان طبق مصالح آنان صورت گرفته است.

معلوم نِیست آن چِیزِی که در اختِیار دِیگرِی است اگر در اختِیار من هم مِی‌بود به صلاح من بود. وظِیفه هر فرد آن است که به مقدّرات الهِی راضِی باشد، آنچه را در اختِیار دارد شاکر و قدردان آن باشد، به داشته‌هاِی خود که دِیگران از آن محرومند توجّه کند و در امور دنِیوِی