متعال مِی‌فرماِید:(لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ)[١] «جز پاکان نباِید کسِی قرآن را لمس کند.» قبور ائمّه : و تربت و تسبِیح سِید الشهداء ٧ و هر آنچه متعلّق به قبور ائمّه : است حتِّی صندوقچه و پارچه روِی قبر و در مورد قرآن حتِّی اوراق و جلد و غلاف متصل به قرآن نِیز همِین حکم را دارد.

وقتِی به خاطر عظمت امام حسِین ٧ زمِین کربلا آنقدر عظمت و شرافت پِیدا مِی‌کند که اشرف از زمِین کعبه مِی‌شود طبق آن رواِیتِی که در تفاخر زمِین کعبه با ساِیر زمِین‌ها وارد شده است. (لَوْ لَا مَا تَضَمَّنَتْهُ أَرْضُ کَرْبَلَاءَ لَمَا خَلَقْتُکِ وَ لَا خَلَقْتُ الْبَِیْتَ الَّذِِی افْتَخَرْتِ بِهِ)[٢] پس حرم مطهر آن حضرت و بلکه آنچه تعلّق به قبر امام حسِین دارد از در و دِیوار و پرده حرم حسِینِی همگِی شرافت و عظمت دارند و احترام آن‌ها لازم است و بِین حرم حسِینِی و حرم ساِیر ائمّه : در عظمت و بزرگِی فرقِی نِیست.

١٠. رعاِیت ادب در محضر ائمّه :

خواجه نصِیر الدِین طوسِی از دانشمندان عالم تشِیع و افتخار جهان اسلام است، اِیشان وقتِی در شهر بغداد، آثار مرگ را احساس کرد، با بعضِی از بزرگان و اطرافِیان خود، در مورد محل دفن خود مشورت کرد. ِیکِی پِیشنهاد داد که استاد را به نجف اشرف ببرند و در جوارِ مرقد مطهّر امِیرمؤمنان علِی ٧ دفن کنند. خواجه در نهاِیت تواضع گفت: من خجالت مِی‌کشم که در جوارِ امام کاظم ٧ بمِیرم و از آستان آن بزرگوار به جاِی دِیگرِی هر چند شرِیف‌تر دفن شوم.

لذا پس از فوت طبق وصِیت خواجه، اِیشان را در حرم مطهّر موسِی‌بن‌جعفر ٧ در کاظمِین دفن کردند و بر روِی مزارش اِین آِیه را طبق سفارش اِیشان نوشتند: (وَ کَلْبُهُمْ باسِطٌ ذِراعَِیْهِ بِالْوَصِیدِ) [٣] بعداً اِین آِیه را اضافه کردند:(اَلا اِنَّ اَوْلِیاءَ اللّهِ لا خَوْفٌ عَلَِیْهِمْ وَ لا هُمْ ِیَحْزَنُونَ)[٤] أولِیاِی خدا نه ترسِی دارند و نه غمگِین مِی‌شوند.[٥]

[١] وسائل الشيعة، شِیخ حر عاملِی، طبع آل‌البِیت، ج١، ص: ٣٨٤.

[٢] کامل الزِیارات، ص: ٢٦٧.

[٣] سوره کهف، آِیه ١٨.

[٤] سوره ِیونس، آِیه ٦٣.

[٥] فضائل و سِیره چهارده معصوم(در آثار استاد علامه حسن‌زاده آملِی، عزِیزِی، ص۴۰۲.