ذوالقرنين پس از مسافرت‌هاى طولانى و مواجهه با اقوام مختلف، به محلِی رسِید و در نگاه اول چيزهاِیِی غير عادّى در آنجا نظر او را به خود جلب کرد، مثلاً ديد قبور مردگان در جلوى منازلشان است، خانه‌هاى آنان در و بندِی ندارد، قدرى بررسى كرد متوجه شد كه مردم آنجا مؤمن به خدا و پيرو يكى از انبياِی الهِی هستند. ذوالقرنين از اهل آنجا پرسِید: من را از اخبار خود آگاه سازيد؟ شرق و غرب عالم را گشتم، صحرا و دريايش را، جلگه و كوهش را، محيط نور و ظلمتش را، ولِی همانند شما ندِیدم، به من بگوييد: چرا قبور مردگان شما جلوى خانه‌هاى شماست؟ گفتند: براى آن كه هرگز مرگ را فراموش نكنيم.

پرسِید: چرا از نظر مالى تفاوتِی با هم نداريد، بعضى بر بعضى برتر نيستيد. در بين شما فقيرِی نيست؟ گفتند: براى آن كه حسّ تعاون و صفت عطوفت بين ما وجود دارد. ما اموالمان را به طور مساوى بين خود تقسيم مى‌كنيم. پرسِید: اى مردم! آيا پدران شما هم همانند شما عمل مى‌كردند؟

گفتند: پدران ما به تهيدستان ترحم کرده و با آنان مساوات مِی‌نمودند، از ستم دِیگران مِی‌گذشتند. بدى دِیگران را با احسان تلافى کرده و علاوه بر آن در پيشگاه الهى براى او استغفار مِی‌کردند، صله‌رحم به جا مِی‌آوردند. امانت را به صاحبش برمِی‌گرداندند، گفتار همدِیگر را تصديق مِی‌نمودند. خداوند هم بر اثر اين اعمال، امور آنان را اصلاح نمود. ذوالقرنين که به شدّت علاقه‌مند آن مردم شده بود، تا آخر عمر در آن سرزمين ماند و سرانجام در همان‌جا از دنيا رفت. [١]

٢٥. ارتباط تنگاتنگ و دوستانه با اقشار مختلف مردم

علاّمه استاد محمّد تقى جعفرى از جمله فرهيختگانى بود كه لطف الهى او را به استاد محبوب همگان اعم از اهل دل و اصحاب عقل و مردم كوچه و بازار تبدِیل کرده بود. به عموم مردم علاقه بسيار داشت. فاصله‌اى مِیان خود و آنان احساس نمِی‌کرد. گاهى در گوشه‌اى از مسجد محله بين مردم مى‌نشست. هنگامى كه در دارالزّهد حرم حضرت رضا ٧ در انتظار خاك سپارى اِیشان بوديم يكى از خدّام حرم گفت: اِیشان هر وقت براى زيارت مى‌آمد در كنار ما مى‌نشست و به دلجويى و احوالپرسى خدام حرم مطهر رضوى مى‌پرداخت.

[١] علل الشرائع، شيخ صدوق، ج٢، ص: ٤٧٢.