مِی‌دانند: اول: تبرک جستن به آنچه متعلّق به انبِیاِی‌الهِی و صالحان است. اِین در حالِی است که به تصرِیح قرآن حضرت ِیعقوب ٧ به پِیراهن حضرت ِیوسف ٧ تبرک جست و از آن شفا گرفت. ِیکِی از نمونه‌هاِی تبرک جستن که شِیعه و سنِی بدون استثنا آن را مِی‌بوسند و به آن دست مِی‌کشند سنگ حجرالاسود است. پِیامبر ٦ نِیز اِین سنگ را مِی‌بوسِید. دوم: جشن گرفتن براِی مِیلاد پِیامبر اکرمﷺ. سوم: گرِیه بر اموات، سوگند‌دادن خداوند به حق انبِیاء و سوگند به غِیر خداوند. چهارم: نام گذارِی فرزندان به نام‌هاِیِی که در آن، کلمه عبد است. مثل: عبدالحسِین...[١]

٢٣. بدعت در پدِید آوردن مذاهب جدِید

زِیدِیه: زِیدِیه ِیکِی از فرقه‌هاِی گمراه اسلامِی هستند که نامش را از زِید‌بن‌علِی گرفته‌اند. زِیدِیان برخلاف دوازده امامِی‌ها، زِید‌بن‌علِی را امام پنجم مِی‌دانند به جاِی امام باقر ٧. آنان در امامت علِی‌بن‌ابِی‌طالب، حسن‌بن‌علِی، حسِین‌بن‌علِی، علِی‌بن‌حسِین با دِیگر شِیعِیان هم‌عقِیده‌اند. ِیحِیِی‌بن‌زِید امام معروف زِیدِیه است. [٢]

اسماعِیلِیه: اسماعِیلِیه ِیکِی دِیگر از فرقه‌هاِی گمراه اسلامِی هستند که امامت را به اسماعِیل، فرزند امام صادق ٧ ختم نموده و او را امام هفتم مِی‌دانند. اِینان در روزگار سامانِیان تشکِیل ِیافتند و در اِیران بسِیار اندک هستند. در برخِی از کشورها مانند افغانستان، تاجِیکستان، هندوستان، تانزانِیا، کنِیا و ساِیر کشورها پراکنده‌اند.[٣]

تصوّف ِیا دروِیشِی: تصوّف ِیا دروِیشِی مبتنِی بر آدابِ سلوکِی مبنِی‌بر ترک دنِیا است. براِی تزکِیه نفس و رسِیدن به حق و کمال. صوفِی‌ها بر خلاف سنّت‌هاِی قطعِی پِیامبر اکرم، از زن و زندگِی و کار‌کردن و استفاده از نعمت‌هاِی حلال دنِیا اعراض و دورِی کرده‌اند. تصوف پوشِیدن لباس پشمِی را ِیکِی از نشانه‌هاِی زهد مِی‌شمارد با اِینکه زهد در متون دِینِی به اِین معنِی نِیست بلکه به معناِی عدم وابستگِی به دنِیا است و در قرآن هم تصرِیح شده که استفاده از نعمت‌هاِی حلال دنِیا مانعِی ندارد و بلکه به عکس محروم‌کردن خود از نعمت‌هاِی حلالِ دنِیا مذمت شده

[١] بحوث قرآنِیة فِی التوحِید و الشرک، سبحانِی، ص: ۵۴.

[٢] مهدِی فرمانِیان، تارِیخ و عقاِید زِیدِیه. بهار ۱۳۸۶.

[٣] تارِیخ اجتماعِی، مرتضِی، راوندِی.