آيه ذِیل خدمت پيامبر ٦ آمد و عرض كرد: محبوب‌ترين اموال من همين باغ است. مِی‌خواهم آن را در راه خدا انفاق كنم تا ذخيره آخرتم باشد. پيامبر ٦ فرمود: (بخ بخ ذلك مال رابح لك) آفرين بر تو! اين ثروتى است كه براى تو در آخرت سودمند خواهد بود. من صلاح مِی‌دانم كه آن را به خويشاوندان نيازمند خود بدهى، ابوطلحه نِیز چنِین کرد. خداوند مِی‌فرماِید: (لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ) [١] هرگز به مقام نيكوکارِی دست نمى‌يابيد مگر آنچه را دوست مِی‌داريد در راه خدا انفاق كنيد. بدانيد هر چه را انفاق كنيد، خداوند به آن آگاه است.

٥. بزرگِی و رِیاست شاِیسته سخاوتمندان

هنگامى كه مسلمانان آماده جنگ تبوك شدند، رئِیس قبِیله بنى‌سلمه به نام جد‌بن‌قيس خدمت پيامبر ٦ آمد و عرض كرد: اگر ممکن است من را از جنگ معاف فرماِیِید، زيرا علاقه شديدى به زنان دارم اگر چشمم به دختران رومى بيفتد، ممكن است به فتنه افتاده دل، از دست داده و دست از جنگ بكشم!

پيامبر ٦ به او اجازه داد. در اين موقع، آيه ذِیل نازل شد و به شدّت از آن مرد مذمت نمود. (وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ ائْذَنْ لِي وَ لاَ تَفْتِنِّي أَلاَ فِي الْفِتْنَةِ سَقَطُوا وَ إِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌ بِالْكَافِرِينَ)[٢] بعد از نزول آِیه فوق پيامبر پرسِید: بزرگ قبِیله بنى‌سلمه كيست؟ گفتند: همِین فرد ِیعنِی جد‌بن‌قيس که مردِی بخيل و ترسو است. حضرت فرمود: چه درد و مرضى بدتر از بخل. سپس بشر‌بن‌براء را كه مردى بسِیار سخاوتمند و گشاده رو بود به عنوان رئِیس قبِیله انتخاب نمود. [٣]

٦. امام حسن مجتبِی‌ ٧ کرِیم اهل‌بِیت

مردى به امام حسن مجتبِی‌ ٧ عرض کرد: تو را به خداِیى كه بر تو نعمت بخشيده قسم مى‌دهم كه حق من را از دشمنم بگيرِی كه بسيار ظالم است‌، نه به پيرمرد رحم مى‌کند نه به كودک. حضرت چون اِین کلام را شنِید فرمود: دشمن تو كيست تا حقت را از او بگيرم؟

[١] داستان‌هايى از شان نزول قرآن، نويسنده: على نورالدينى.

[٢] سوره توبه، آِیه ٤٩.

[٣] تفسير نمونه، ج‌٧، ص: ٤٣٧.