مومن مِی‌گوِید: آرِی! به خدا قسم راضِیم. ملک‌الموت دوباره مِی‌گوِید: نگاه کن. مومن مِی‌بِیند رسول‌خدا ٦ و امِیرمؤمنان و فرزندان آن حضرت را که در اعلا علِّیِین بهشت جاِی گرفته‌اند. ملک‌الموت مِی‌گوِید: اِینها همنشِین و مونس تو هستند آِیا بجاِی کسانِی که در اِین جهان از آنها جدا مِی‌شوِی راضِی نِیستِی اِینها همراه تو باشند؟ مومن مِی‌گوِید: چرا به خدا قسم راضِیم.

سپس آن حضرت فرمود: همِین است تفسِیر و معناِی آِیه ٣٠ سوره فصلت که فرمود: همانا کسانِی که گفتند: پروردگار ما خدا است، سپس در عمل به دستورات دِین، استقامت ورزِیدند، فرشتگان بر آنان نازل شده و مِی‌گوِیند: نترسِید و اندوهگِین نباشِید از احوالات قِیامت که در پِیش دارِید ما شما را کفاِیت هستِیم، براِی اهل و عِیال و اموال خود در دنِیا نگران نباشِید اِین بهشتِی که مشاهده مِی‌کنِید عوض آن چِیزِی است که در دنِیا از دست داده‌اِید.

شما را به بهشت موعود بشارت باد. ما ِیاران شما در دنِیا و آخرت هستِیم و در بهشت هر چه بخواهِید براِی شما فراهم است و به شما داده مِی‌شود! (إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلاَئِكَةُ أَلاَّ تَخَافُوا وَ لاَ تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ)[١]

١٤. نسِیم بهشت از جانب ِیمن مِی‌وزد

شخصِی به نام اوِیس قرنِی که شغلش شتر‌بانِی بود از مادر خود اجازه خواست تا براِی زِیارت پِیامبر اکرم ٦ به مدِینه برود. مادر اجازه داد به شرط آنکه بِیش از نصف روز در مدِینه توقّف نکند. اوِیس حرکت کرد ولِی وقتِی به خانه پِیغمبر رسِید که اِیشان تشرِیف نداشتند. به ناچار اوِیس بعد از ِیکِی دو ساعت توقّف به خاطر قولِی که به مادر خود داده بود و احترامِی که براِی او قائل بود، به ِیمن بازگشت. چون پِیامبر به خانه برگشت پرسِید: اِین نور کِیست که در خانه من تابِیده است؟

گفتند شتربانِی به نام اوِیس به دِیدار شما آمده بود. حضرت فرمود: آرِی! اوِیس در خانه ما اِین نور را به هدِیه گذاشت و رفت. سپس درباره او فرمود: نسِیم بهشت از جانب ِیمن مِی‌وزد

[١] (إِنَّ الَّذِِینَ قالُوا رَبُّنَا اللهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَِیْهِمُ الْمَلائِکَةُ أَلَّا تَخافُوا فَمَا أَمَامَکُمْ مِنَ الْأَهْوَالِ فَقَدْ کُفِِیتُمُوهَا وَ لا تَحْزَنُوا عَلَِی مَا تُخَلِّفُونَهُ مِنَ الذَّرَارِِیِّ وَ الْعِِیَالِ وَ الْأَمْوَالِ فَهَذَا الَّذِِی شَاهَدْتُمُوهُ فِِی الْجِنَانِ بَدَلًا مِنْهُمْ وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِِی کُنْتُمْ تُوعَدُونَ هَذِهِ مَنَازِلِکُمْ وَ هَؤُلَاءِ سَادَاتُکُمْ آنَاسُکُمْ وَ جُلَّاسُکُمْ نَحْنُ أَوْلِِیاؤُکُمْ فِِی الْحَِیاةِ الدُّنِْیا وَ فِِی الْآخِرَةِ وَ لَکُمْ فِِیها ما تَشْتَهِِی أَنْفُسُکُمْ وَ لَکُمْ فِِیها ما تَدَّعُونَ نُزُلًا مِنْ غَفُور رَحِِیم) کشکول بحرانِی، ص ٩٨.