• قال الله الحکِیم :(قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَ الطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ...) [١] اِی رسول ما! بگو: چه کسِی زِینت‌هاِیِی را که خداوند در اختِیار بندگانش قرار داده و روزِی‌هاِی پاکِیزه را بر شما حرام کرده است؟ آنها در زندگِی دنِیا براِی مومنان ا ست «اگر چه کفّار هم در کنار آنان بهره مِی‌برند» ولِی در آخرت اِین نعمت‌ها مخصوص مومنان است.

• رسول‌الله ٦: (اِنَّ اللّه تَعالِی ِیُحِبُّ مِنْ عَبْدِهِ إِذا خَرَجَ إِلِی إخْوانِهِ أَنْ ِیَتَهَِیّاَ لَهُمْ وَ ِیَتَجَمَّلَ) [٢] خداوند دوست دارد بنده‌اش براِی دِیدار برادر مومنش خود را بِیاراِید و زِیبا سازد.

شرح کوتاه: آراستگِی به معناِی مرتّب‌کردن و پاکِیزگِی و زِینتِ سر و وضع ظاهرِی انسان است.[٣] انسان به مقتضاِی فطرت، جوِیاِی پاکِیزگِی، زِیباِیِی و تمِیزِی است و از ژولِیدگِی، پلِیدِی، پلشتِی و پرِیشانِی، نفرت دارد. در دِین مقدس اسلام به عنوان دِین کامل براِی همه زمان‌ها به مومنان سفارش شده که همواره کثِیفِی و پلِیدِی و بوِی بد و چِیزهاِی نفرت‌انگِیز را از خود و محِیط زندگِی خود دور سازند و خود را براِی دِیگران خصوصاً برادران مومن و همسر زِینت دهند و با ظاهرِی آراسته و زِیبا در جامعه حاضر شوند.

١. لباس تمِیز و آراسته بپوش

جوانِی موهاِی ژولِیده و در هم رِیخته‌اِی داشت. سر و صورت و لباس‌هاِیش هم کثِیف و بد منظر بود. گوِیا از صبح که بِیدار شده بود آب به دست و صورتش نزده بود. پِیامبر اکرم ٦ چون آن جوان را با چنِین حالتِی دِید، نزدِیک او آمد و با نگاهِی همراه با محبت به او سلام نمود. جوان با خوش‌حالِی جواب سلام را داد.

پِیامبر فرمود: مگر دست تو خالِی است و فقِیر هستِی؟ جوان گفت: نه! خدا را شکر فقِیر نِیستم. پِیامبر فرمود: پس چرا به خودت نمِی‌رسِی و خودت را آراسته نمِی‌کنِی؟ مگر نمِی‌دانِی استفاده از نعمت‌هاِی خداوند و آشکار‌ساختن نعمت‌ها، بخشِی از وظاِیف دِینِی است؟ [٤]

[١] سوره اعراف، آِیه ٣٢.

[٢] وسائل الشيعة، ج‌٥، ص: ١١‌.

[٣] فرهنگ فارسِی معِین، ج ١ ص: ٣٩.

[٤] مِیزان الحکمه، ح ۲۰۳۲۰.