جعفر‌بن‌محمّد ٧ مِی‌گويد، درست بينديش كه به چه جهت، امِیرمومنان على٧ در پيشگاه رسول‌خدا ٦ به آن مقام عالى رسيد، همان عامل را پيشه خود سازد. سپس فرمود: على ٧ به خاطر دو خصلت: (راستگوِیِی و امانت‌دارى) در پيشگاه رسول‌خدا به آن مقام رسِید. [١]

١٧. بصِیرت در شناخت امام به حق

در عصر امام صادق٧ بحث و گفت‌و‌گو، پيرامون مسأله امامت و مقام رهبرى و ويژگي‌هاى رهبر اسلامِی‌، از بحث‌هاى داغ بود. همه‌جا از آن سخن به ميان مِی‌آمد. عبد الاعلى به محضر امام صادق رسِید و پرسيد: كسى كه منصب امامت را غضب كرده و به ناحق ادعاى امامت کرده، چگونه و با چه دليل او را محكوم كنيم؟

امام صادق ٧ فرمود: از او مسائل گوناگون حلال و حرام را سؤال کنِید چنانچه از پاسخ‌دادن درمانده شد، همين، دليل رد او خواهد بود. حضرت در ادامه سه نشانه ذکر نمود كه هِیچ‌ِیک از آنها جز براى امام به حق حاصل نمِی‌شود:

اول: از نظر خويشاوندى و ساير كمالات،نزديكترين و سزاوارترين فرد به امام سابق است.

دوم: سلاح پِیامبر اکرم ٦ در نزد او است. سوم: وصيت امام سابق درباره او مشهور بين مردم است، به گونه‌اى كه وقتى وارد شهرِی شوِی و از كوچك و بزرگ بپرسى كه امام سابق بر چه كسى وصيت كرده، همگِی در جواب بگويند: فلانِی.[٢] در حدِیث دِیگرِی حضرت رضا ٧ علاوه بر موارد فوق دو نشانه دِیگر را براِی امام به حق بِیان نمود:

چهارم: از حوادث آِینده خبر مِی‌دهد. پنجم: با هر لغتى با مردم سخن مِی‌گويد. سپس امام رضا٧ به ابوبصير فرمود: قبل از آن كه از مجلس خارج شوى، نشانه‌اى را به تو نشان مِی‌دهم. در همين هنگام مردى از خراسان به حضور امام رضا رسيد و با زبان عربى با امام رضا سخن گفت ولِی آن حضرت با زبان فارسى پاسخ او را داد.

مرد خراسانى گفت: قربانت گردم! سوگند به خدا، من را از سخن گفتن به زبان فارسى باز نداشت جز اين كه گمان كردم شما زبان فارسى را خوب نمِی‌دانيد. امام رضا فرمود: عجبا! اگر من نتوانم پاسخ تو را با زبان فارسى به خوبى بدهم، پس چه فرقِی بِین من و تو هست؟ سپس

[١] الکافِی (ط - الإسلامية) کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ج ١ ص: ٤١١.

[٢] الكافي- طبع دار الکتب الاسلامية، الشيخ الكليني، ج١، ص: ٢٨٤.