مردِی خدمت امام جواد ٧رسيد در حالِی كه شادِی و خرسندِی از ظاهرش آشكار بود. حضرت فرمود: تو را شادمان مِی‌بينم، سبب آن چيست؟ مرد گفت: يابن‌رسول‌الله ٦ از پدر شما شنيدم كه فرمود: شايسته‌ترين روزِی كه سزاوار است انسان در آن روز شادمان باشد، روزِی است كه خدا توفِیق صدقه ِیا نفع رساندن به برادران دينِی به او بدهد. امروز من ده نفر از برادران دينيم را که بِی‌بضاعت و عيالمند بودند كمك نمودم از اين رو شادمانم. حضرت فرمود: اين شادمانِی براِی تو شايسته است. به شرط اين كه آن عمل را نابود نكنِی يا بعداً آن را نابود نكنِی. عرض كرد: چگونه ممكن است از بين ببرم با اين كه من از شيعيان خالص شما هستم؟ حضرت فرمود: بواسطه منت نهادن و آزار رساندن به دِیگران. خداوند در قرآن مِی‌فرماِید: (لٰا تُبْطِلُوا صَدَقٰاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذِیٰ). صدقات خود را با منّت گذاردن و آزار رساندن به دِیگران باطل نكنيد... [٢]

٢٥. مقدّس اردبيلى و وساطت براِی عفو مومن

مرحوم مقدّس اردبيلى از فقهاِی بنام شِیعه در نجف اشرف بود. شاه عباس هم خيلى مايل بود كه مقدس اردبيلى از او درخواستِی كند تا اين كه شخصى به علت تقصيرى از ايران فرار كرد و در نجف از مقدّس اردبيلى درخواست کرد كه نزد شاه عباس شفاعت كند. اِیشان نامه‌اى به شاه عباس به اين عبارت نوشت: (بانى ملك عاريت عباس بداند: اگر چه اين مرد در وحله اول ظالم به نظر مِی‌آِید ولِی مظلوم است. چنانچه از تقصير او درگذرِید شايد حق سبحانه از پاره‌اى از تقصيرات شما درگذرد، بنده‌ِی شاه ولايت، احمد اردبيلى)شاه عباس در جواب اِیشان نوشت: (به عرض مى‌رساند: عباس خدماتى كه فرموده بوديد به جان منّت داشته به تقديم رسانيد. امِید كه

[١] (إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فِي‌عَوْنِ الْمُؤْمِنِ مَا كَانَ الْمُؤْمِنُ فِي‌عَوْنِ أَخِيهِ الْمُؤْمِنِ) قرب الإسناد (ط - الحديثة) ص: ١٢٠‌. (وَ اللَّهِ لَقَضَاءُ حَاجَةِ الْمُؤْمِنِ خَيْرٌ مِنْ صِيَامِ شَهْر وَ اعْتِكَافِهِ) بحار الانوار، ط دار الاحِیاء التراث، مجلسي، محمد باقر،ج ٤،ص: ٣١٢.

[٢] . کتاب القصص، ص: ٢٠.