مِی‌کنند. چنِین عبادتِی، عبادت تجّار است که همه چِیز را معامله و تجارت مِی‌دانند، عدّه‌اى دِیگر از روى ترس خداوند را عبادت مِی‌کنند. چنِین عبادتِی، عبادت بردگان است، طائفه‌ سوم به عنوان شکر از نعمت‌هاِی الهِی، خداوند را عبادت مِی‌کنند چنِین عبادتِی، عبادت آزادگان و برترِین نوعِ عبادت است. (وَ إنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللهَ شُکْراً فَتِلْکَ عِبادَهٌ الْأحْرارِ، وَ هِِیَ أفْضَلُ الْعِبادَهِ) [١]

٢٧. مهرِیه کم و آرزوِی ازدواجِی بزرگ

روزى مردِی به مسجد رسول‌خدا ٦ آمد و دو ركعت نماز با شتاب خواند و در حال نماز رعايت طمانِینه را نکرد «ِیکِی از شرائط صحت نماز رعاِیت طمانِینه و آرامش در هنگام قرائت و اذکار نماز است و رعاِیت نکردن عمدِی آن موجب بطلان نماز مِی‌شود» آن مرد بعد از نماز دست به دعا برداشت و گفت: خدايا، اعلى درجات بهشت را روزىم كن، يك قصر طلا و چهار حورالعين به من عطا فرما! امام زين العابدين ٧ که شاهد اِین قضِیه بود به او نگاهِی کرد و فرمود: اى مرد، مهر حقيرِی آورده‌اى ولِی ازدواج بزرگِی را آرزو دارِی! [٢]

٢٨. آرزوى پوچ و تو خالِی

شخصى از امام صادق ٧ پرسيد: گروهى از دوستان شما گناه مى‌كنند و مى‌گويند: به رحمت خدا امِیدواريم. امام فرمود: آنها دروغ مى‌گويند كه دوست ما هستند، آنها قومى هستند كه آرزوها آنها را به اين طرف و آن طرف كشانده است. از طرفِی ادعاِی دوستِی ما را مِی‌کنند و از طرف دِیگر با دستورات ما مخالفت کرده و دنبال آرزوهاِی نامشروع خود هستند.

كسى كه به چيزى «مثل بخشش الهِی و بهشت و نِیل به شفاعت ما» به حقِیقت امِیدوار است، براى رسيدن به آن هدف، تلاش مى‌كند نه صرف ادّعا. كسى كه از چيزى «عذاب الهِی» ترسان است، از آنچه موجب آن است دورى مى‌گزِیند. (كَذَبُوا لَيْسُوا بِرَاجِينَ إِنَّ مَنْ رَجَا شَيْئاً طَلَبَهُ وَ مَنْ خَافَ مِنْ شَيْ‌ء هَرَبَ مِنْهُ)[٣]

[١] بحار الأنوار، مجلسِی، محمد باقر، ط دار الاحِیاء التراث، ج ۷۵، ص: ۱۱۷، ح ۵.

[٢] لطايف الطوائف، ص: ٤١.

[٣] اصول کافِی، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ط الاسلامية، ج ٢ ص: ٦٨.