روزِی مردِی از انصار خدمت پِیامبر اکرم رسِید و عرض کرد: ِیا رسول‌الله! من طاقت فراق شما را ندارم. هنگامِی که به خانه مِی‌روم به ِیاد شما مِی‌افتم و از روِی محبت و علاقه‌اِی که به شما دارم، دست از کار و زندگِی برداشته و دوباره به دِیدارتان مِی‌آِیم تا شما را از نزدِیک ببِینم، گاهِی به ِیاد روز قِیامت مِی‌افتم که شما وارد بهشت شده و در والاترِین جاِیگاه آن قرار‌گرفته‌اِید! آن روز از جداِیِی شما چه کنم؟

بعد از صحبت‌هاِی مرد انصارِی، آِیه ٦٩ سوره نساء نازل گردِید و خداوند پاسخ او و کسانِی که چنِین دغدغه‌اِی را الِی ِیوم القِیامه دارند بِیان نمود: (وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولَٰئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ...) آنان که خدا و رسولش را اطاعت کنند، در قِیامت به همراه کسانِی هستند که خدا به آنان نعمت عطا نموده ِیعنِی پِیامبران، راستگوِیان، شهِیدان و صالحان، آنان خوب همراهانِی هستند.[١]

١٣. مژده و بشارت فرشتگان به مومن در هنگام مرگ

رسول اکرم ٦ فرمود: مؤمن از عاقبت خود در هراس است از اِین جهت که عاقبت بخِیرِی تا آخرِین لحظه عمر او معلوم نِیست. اگر چه موظف است که در عمل صالح تلاش کند ولِی باز هم قدرِی نگرانِی دارد که نکند عملِی از او سر زند و عاقبت بخِیر نشود. اِین حالت تا زمان مرگ وجود دارد. هنگام دِیدن ملک‌الموت اندوهگِین شود بخاطر جداِیِی از خانواده و اموالش و اِین که به آرزوهاِیش در دنِیا نرسِیده است.

ملک‌الموت به او مِی‌گوِید: آِیا هِیچ عاقلِی براِی مال و ثروت فانِی که از بِین مِی‌رود غصّه مِی‌خورد با اِینکه خداوند در عوض آن چندِین هزار برابر به او عطا نموده است. مومن مِی‌گوِید: نه. ملک‌الموت اشاره مِی‌کند به طرف بالا که نگاه کن.

مومن مِی‌بِیند قصرهاِی بهشت و درجات آن را که از حدّ آرزوِی او فراتر است. ملک‌الموت به او مِی‌گوِید: اِینجا منزل تو است، خداوند به تو و افراد صالح از خانواده تو عناِیت نموده است. آِیا راضِی نِیستِی در عوض ثروت و مال دنِیا اِین مقام را به تو بدهند؟

[١] بحار الأنوار، ط دار الاحِیاءالتراث، علامه مجلسِی:ج١٧،ص: ١٤.