به کوفه برگردم، براِی خداحافظِی خدمت حضرت رسِیده و عرض کردم: من از شما سوالِی پرسِیدم ولِی پاسخ آن را ندادِید. حضرت فرمود: من عمداً پاسخ نگفتم زِیرا ترسِیدم از عهده عمل به آن برنِیاِیِی. بعد از اصرار زِیاد آن حضرت فرمود: از مهمترِین تکالِیف الهِی بر خلقش سه چِیز است:

اول: رعاِیت عدل و انصاف به اِین که آنچه بر خود نمِی‌پسندد، براِی دِیگرِی هم نپسندد.

دوم: مال خود را از برداران مسلمان مضاِیقه نکند و با آنان مواسات داشته باشد. در صلوات شعبانِیه مِی‌خوانِیم: (وارْزُقْنِي مُوَاسَاةَ مَنْ قَتَّرْتَ عَلَيْهِ مِنْ رِزْقِكَ بِمَا وَسَّعْتَ عَلَيَّ مِنْ فَضْلِكَ)

سوم: ِیاد خدا در همه احوال. اما منظورم از ِیاد خدا صِرفِ گفتن سبحان الله و الحمد لله نِیست، بلکه مقصود اِین است که مسلمان باِید چنان باشد که هرگاه با کار حرامِی مواجه شد، ِیاد خدا، مانع انجام آن شود و او را از ارتکاب گناه باز بدارد. [١]

١٤. نشانه‌هاِی شيعه

مردِی خدمت امام صادق ٧ رسِید و سلام کرد. حضرت بعد از سلام و احولپرسِی از او پرسِید که برادرانت در چه حالِی هستند؟ او در پاسخ، آنان را ستود و گفت: آنان مردان شاِیسته‌اِی هستند. امام فرمود: ارتباط و احوال‌پرسِی ثروتمندان از فقراء چگونه است؟

او گفت: ارتباط آنان با ِیکدِیگر، اندک است. روابط گرمِی ندارند و زِیاد احوال ِیکدِیگر را نمِی‌پرسند. امام پرسِید: انفاق و دستگِیرِی ثروتمندان نسبت به تهِیدستان چگونه است؟ جواب داد: شما از صفاتِی مِی‌پرسِید که در مِیان مردم کمِیاب است. امام فرمود: پس چگونه آنان خود را شِیعه ما مِی‌نامند! شِیعه کسِی است که در راه کمک و ِیارِی مستمندان، گام بردارد و آنان را با مهر و محبّت خود فراموش نکند.[٢]

١٥. کمک‌هاِی بِی‌درِیغ ابِی‌بصِیر به همساِیه

ابوبصير از شاگردان برجسته امام صادق ٧ بود. وِی مى‌گويد: همسايه‌اى داشتم که اهل رشوه و چپاول اموال مردم بود و از اِین راه ثروت هنگفتِی به دست آورده بود، مجلس عيش و نوش

[١] بحار الأنوار، مجلسِی، محمد باقر، ط دار الاحِیاء التراث، ج ٧٤، ص: ٢٤٢.

[٢] بحار الأنوار، مجلسِی، محمد باقر، ط دار الاحِیاء التراث، ج ٧٤، ص: ٣٥٣.