نامى داشته چون رمل عالج و دهنا و ميسيرين و آن ما بين زمين عمالقه بود تا بحضرموت و همه بت‌پرست بودند و هر قبيله را بتى بود يكى صداد و ديگرى صمود و ديگرى هباد و ايشان را قوتى عظيم بود و جسدى جسيم و با وجود بت پرستى دست بظلم و تعدى دراز كردندى و فساد و افساد در ميان ايشان شايع شدى حقتعالى هود را بايشان فرستاد و او حسيب و نسيب‌تر از همه بود پس اظهار دعوت كرد و ايشان را از بت پرستيدن و ظلم و فساد منع كرد ايشان قبول نكردند و در عتو و طغيان افزودند و او را بدروغ داشتند و هود هر چند تهديد و تخويف ايشان ميكرد بجايى نرسيد و در جواب ميگفتند كه من اشد منا قوة از ما قوى‌تر نيست پس اللَّه سبحانه سه سال باران را از ايشان باز گرفت و ايشان بعلت غلا و قحط مبتلا شدند و طاقت ايشان طاق شد و عادت ايشان چنان بود كه اگر كسى را رنجى و بليتى رسيدى و خواستى كه از آن خلاص شود بمكه آمدى و دعا كردى بمقاصد خود رسيدى و در آن وقت خانه كعبه از پشته رمل سرخ بود و مكه را عمالقه داشتند و تسميه ايشان بعمالقه بجهت آن بود كه پدر ايشان عمليق ابن لاود بن سام بود و مهتر ايشان معوية بن بكر بود از فرزندان عاد چون قحط بر ايشان اشتداد يافت هفتاد كس را بمكه فرستادند كه براى ايشان طلب باران كنند و از جمله آنها قيل بن غبر بن عاد الاكبر بود و مرثدين سعد و مرثد مسلمان بود و اسلام را پنهان ميداشت و چون نزديك معوية بن بكر آمدند معوية ايشان را در خارج حرم فرود آورد و اكرام ايشان كرد و ايشان يك ماه نزد وى بودند و شب و روز بخمر خوردن مشغول بودند و معوية را دو كنيز بود كه ايشان را جرادتان ميگفتند از بهر ايشان سماع و رقص كردندى و ايشان بلهو و لعب مشغول شده رنج و قحطى قوم خود را فراموش كردند و هر روز يك دو نامه بمعاويه ميرسيد مشتمل بر شكايت سختى و قحطى حال ايشان بود و معويه شرم ميداشت كه آن نامها را بمهمانان بخواند تا نسبت بخل باو ندهند پس روزى چند بيت بگفت و كنيزان را تلقين كرد كه فردا چون اين قوم بلهو و لعب و طرب مشغول شوند شما اين ابيات را در حين سماع و سرور بايشان خوانيد تا ايشان را تنبيهى شود و ان ابيات اين بود

(الا يا قيل ويحك قم فهينم‌		لعل اللَّه يسقينا غماما