إِنَّما بَغْيُكُمْ‌ اى مردمان جز اين نيست كه ستم شما عَلى‌ أَنْفُسِكُمْ‌ بر نفسهاى خود بارتكاب معاصى و يا بر امثال و ابناى جنس خودتان‌ مَتاعَ الْحَياةِ الدُّنْيا برخوردارى زندگانى دنيا است يعنى تمتع و منفعت دو سه روزه ناپايدار است لذت آن روز بگذرد و عقوبت آن باقى ماند و گويند عَلى‌ أَنْفُسِكُمْ‌ خبر بغيكم است و مَتاعَ الْحَياةِ الدُّنْيا خبر دوم آن است يعنى ظلم و ستم بر نفس‌هاى شما است و وبال آن راجع بآنست و آن بغى برخوردارى دنيا است و التذاذ دو سه روزه آن و حفص متاع را به نصب خوانده و مصدر فعل محذوف داند يعنى برخوردار شوند از زندگانى دنيا بر خوردنى‌ ثُمَّ إِلَيْنا پس بسوى ما مَرْجِعُكُمْ‌ بازگشت شما است در قيامت‌ فَنُنَبِّئُكُمْ‌ پس خبر ميكنم شما را بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ‌ بآنچه هستيد كه عمل ميكنيد و مناسب آن پاداش خواهيم داد و چون در ما تقدم ذكر آن چيزى فرمود كه موجب ترغيب است در آخرت و تزهيد در دنيا و آن را منتهى ساخته بآنچه مذكور شد در عقب آن ذكر صفت دارين و حال هر يك ميكند بقوله‌ إِنَّما مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا جز اين نيست كه مثل زندگانى دنيا در سرعت انقضاء و ادبار آن بعد از اقبال‌ كَماءٍ مانند اينست يعنى باران كه‌ أَنْزَلْناهُ‌ فرو فرستاديم آن را مِنَ السَّماءِ از آسمان يا از ابر فَاخْتَلَطَ بِهِ‌ پس آميخت بآن آب‌ نَباتُ الْأَرْضِ‌ گياه رسته از زمين‌ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ‌ از آنچه ميخورند آدميان چون حبوب غاذية و ثمار و بقول‌ وَ الْأَنْعامُ‌ و از آنچه ميخورند چهارپايان چون گياه‌هاى تر و خشك‌ حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ‌ تا وقتى كه فرا گرفت زمين‌ زُخْرُفَها پيرايه خود را باصناف نباتات و اشكال و الوان مختلفه آن مانند عروس كه متزين و متلبس شود بالوان ثياب‌ وَ ازَّيَّنَتْ‌ و آراسته شد و با زينت كشت بمحصولات گوناگون و ثمرات رنگارنگ‌ وَ ظَنَّ أَهْلُها و گمان بردند اهل آن زمين‌ أَنَّهُمْ قادِرُونَ‌ آنكه ايشان قادرند عَلَيْها بر درويدن گياه و چيدن ميوه‌هاى آن‌ يَأْتِيها ناگاه آمد بدان زمين‌ أَمْرُنا عذاب ما يعنى فرمان ما بخرابى آن در رسيد لَيْلًا در شب‌ أَوْ نَهاراً يا روز فَجَعَلْناها پس گردانيديم كشت و زرع آن زمين را حَصِيداً شبيه بآنچه دروده باشند يا از اصل بركنده‌ كَأَنْ لَمْ تَغْنَ‌ گوئيا كه هيچ لبث نكرده و موجود نگشته و اثر آن پيدا نشده‌ بِالْأَمْسِ‌