يعنى آن كسانى كه در دنيا نصرت ما را كرده باشند و در محبت ما كوشيده و شراب مودت ما نوشيده ايشان را بعلامت دوستى بشناسيم و بتعظيم تمام در بهشت عنبر سرشت در آوريم و آن كسانى كه در اين جهان عداوت ما ورزيده باشند و ايذا و آزار بمحبان ما رسانيده ايشان را بعلامت بغض و نفاق بشناسيم و بعذاب اليم و عقاب جحيم رسانيم و مؤكد اين مقوله و مؤيد اين مقاله حديث عمرو بن شيبه است كه حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله روزى خطاب كرد و فرمود كه‌

يا على كانى انظر بك يوم القيمة و بيدك عصا عوسج تسوق قوما الى الجنة و آخرين الى النار

يعنى يا على گوييا من در تو مينگرم در روز قيامت و در دست تو عصائى ميبينم از عوسج و تو با آن عصا گروهى را ببهشت ميرانى و طايفه ديگر را با آن عصا بجهنم ميرسانى و مى‌گويى كه‌

اى دوزخ خذيه فانه من اعدائى و ذريه فانه من اوليائى‌

يعنى فلان را بگير كه از دشمنان منست و فلان را بگذار كه از محبان من است و از تتمه روايت است كه حضرت رسالت (ص) فرمود كه و اللَّه كه آتش على را مطيع‌تر باشد از غلام نسبت بخواجه خود و در بعضى از روايات آمده كه حارث همدانى كه يكى از محبان شاه ولايت پناهست در ملازمت آن حضرت ميبود روزى بآن حضرت عرضكرد كه يا امير المؤمنين من از دو حالت هراسان و ترسانم يكى در حالت نزع و ديگرى در حالت عبور بر صراط آن حضرت فرمود كه اى حارث بشارت باد ترا كه من دوستان خود را در اين دو حالت فرو نگذارم و در ايندو وقت خود را بايشان نمايم من ايشان را و ايشان نيز مرا بشناسند و من شفيع ايشان باشم و ايشان را بمقصد رسانم و اين بيتها منسوب به آن حضرتست و خطاب بحارث‌

يا حار همدان من يمت يرنى من مؤمن او منافق قبلا* يعرفنى طرفه و اعرفه* بنعته و اسمه و ما فعلا* و انت عند الصراط معترضى* فلا تخف عثرة و لا زللا* اقول للنار حين توقف للعرض* ذريه لا تقربى الرجلا* ذرية لا تقربيه ان له* حبلا بحبل الوصى لو لاء متصلا

و از امام محمد باقر (ع) مرويست كه مراد برجال ائمه معصومين‌اند و پيغمبر ما (ص) در ميان ايشان باشد و در مجمع آورده كه‌

قال ابو جعفر (ع) هم ال محمد (ع) لا يدخل الجنة الا من يعرفهم و عرفوه و لا يدخل النار الا من انكرهم و انكروه‌

و صادق عليه السّلام نيز فرمود كه اعراف پشتهايى باشد ميان بهشت و دوزخ هر پيغمبرى و خليفه‌