دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٥٣ - ٧/ ٢ آنچه در زيارتش گفته مىشود

دودمان پيامبر و فرستاده‌ات و پيروان آنان از بندگان صالحت را به چشم ببينند. خدايا! آنان را در نهانِ نهان و آشكارِ آشكار، در آسمان و زمينْ لعنت كن.

خدايا! براى من درباره اولياى خويش، زبانِ راست قرار بده‌[١] و شهادتگاه و حرم آنان را برايم محبوب گردان، تا آن كه مرا هم به ايشان ملحق سازى و در دنيا و آخرت، مرا دنباله‌رو آنان قرار دهى، اى مهربان‌ترينِ مهربان!

آن‌گاه، طرف سرِ آن حضرت نشسته، بگو:

سلام خدا و سلام فرشتگان مقرّب پروردگار و آنان كه با دل‌هايشان تسليم‌اند و به فضيلت تو گويايند و شاهدند كه تو راستگو و صدّيقى، بر تو باد، اى مولاى من! درود خدا بر روح و جان تو، پاك و پاكيزه و پاك شده، از نسل پاك و پاكيزه و پاك شده.

اى ولىّ خدا و ولىّ پيامبرِ او! گواهى مى‌دهم كه پيام را رساندى و تكليف را ادا كردى. گواهى مى‌دهم كه تو دوست خدا، درگاه خدا و جهت و سوى خدا هستى كه از تو به خدا مى‌رسند، و اين‌كه تو راه خدا و بنده خدا و برادرِ پيامبر خدايى. به زيارتت آمده‌ام؛ چرا كه حال و جايگاه تو نزد خدا و رسول، بسى بزرگ است. با زيارتت به خدا تقرّب مى‌جويم و خواهان رهايى از دوزخم. به تو از آتشى پناه مى‌برم كه با ستمى كه بر خويش كرده‌ام، مستحقّ آنم.

آمده‌ام، از همه چيز بريده‌ام و به تو و فرزندانت كه در تزكيه و پيرايش حق، جانشين تو هستند پيوسته‌ام. دلم تسليم شما و كارم پيرو شما و يارى‌ام فراهم شده براى شماست. من بنده خدا و غلام توام، و در اطاعت تو به سويت آمده‌ام و با اين زيارت، منزلت والا در پيشگاه خدا را مى‌جويم. تو از آنانى كه خداوندْ فرمانم داده كه با آنان پيوند داشته باشم و بر نيكى بر آنان مرا وا داشته و بر فضيلت آنان رهنمونم گشته و به محبّتشان راهنمايى‌ام كرده، و تشويقم نموده كه نزد آنان آيم، و الهامم كرده كه حاجت‌هايم را نزد تو بطلبم.

[١] ادّعاى صادقانه در دوستى، ولايت و تبعيّت و هماهنگى دل و زبان است.