دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٧ - ٧/ ١ ثواب زيارت او

٣٠٣٧. امام صادق ٧: باديه‌نشينى نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! خانه‌ام از خانه تو دور است و من مشتاق تو و زيارت توام، مى‌آيم و تو را نمى‌يابم و على بن ابى طالب را ديدار مى‌كنم و او با سخن و پندهايش با من همدمى مى‌كند و من برمى‌گردم، در حالى كه از نديدن تو متأسّفم.

فرمود: «هركس على را زيارت كند، مرا ديدار كرده است، هركس او را دوست بدارد، دوستدار من است و هركه او را دشمن دارد، با من دشمنى كرده است. به قبيله‌ات از قول من اين را برسان و هركس به زيارت او آيد، به زيارت من آمده است و من و جبرئيل و مؤمنان صالح در قيامتْ او را پاداش مى‌دهيم».

٣٠٣٨. الكافى به نقل از يونس بن ابى وَهْب قصرى: وارد مدينه شدم و به خدمت امام صادق ٧ رسيدم. گفتم: «فدايت شوم! پيش تو آمده‌ام و امير مؤمنان را زيارت نكرده‌ام.

فرمود: «بد كردى! اگر نه آن كه از شيعيان مايى، به تو نگاه نمى‌كردم. چرا زيارت نمى‌كنى كسى را كه خداوند، با فرشتگان و پيامبران و مؤمنانْ او را زيارت مى‌كنند؟!».

گفتم: فدايت شوم! اين را نمى‌دانستم.

فرمود: «بدان‌كه امير مؤمنان برتر از همه امامان است و [همانند] پاداش عمل آنان براى اوست و آنان به اندازه عمل‌هايشان برترى يافته‌اند».

٣٠٣٩. امام صادق ٧: هر كس زيارت امير مؤمنان را ترك كند، خداوند به او نمى‌نگرد. چرا زيارت نمى‌كنيد آن را كه فرشتگان و پيامبران زيارتش مى‌كنند؟ همانا امير مؤمنان، برتر از همه امامان است و براى او همانند پاداش عمل‌هاى همه آنان است، در حالى كه آنان به اندازه عمل‌هايشان برترى يافته‌اند.