دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠١ - ٦/ ٣ در سوگ امام

و بهترين كسى كه كفش به‌پا كرد و راه پيمود

و بهترين كسى كه آيات مثانى (سوره حمد) و قرآن مبين را خواند.

هرگاه با سيماى پدر حسين روبه‌رو مى‌شدى‌

ماه تمام را مى‌ديدى كه بينندگان را خيره مى‌ساخت.

قريش هرجا كه بودند، مى‌دانستند

كه تو در شرافت و دين از همه برترى.

٢٩٩٨. الكامل، مبرّد به نقل از ابى زبيد طايى در سوگ على بن ابى طالب ٧:

نيكان بزرگوار، هر اخلاق برجسته‌اى كه دارند

همه مديون و وابسته به مردى هستند كه خداوند، او را براى دين برگزيد.

طبيب بينايى كه از انگيزه‌ها و كينه‌هاى مردان آگاه بود

و حامل علم پيامبر بود و در اين كار، همتا و همانندى نداشت.

قطره‌اى بود كه چون وقتش رسيد، فرو چكيد

و هر چيز را زمان و اندازه‌اى معيّن است.

تا آن كه در مسجدى پاك، بر پيشوايى هدايتگر نشست‌

اگر چه گروهى او را در پناه داشتند.

مقدّر شد كه ابو الحسن ٧ وارد بهشت شود

و پس از او براى قاتلش آتش واجب گشت.

٢٩٩٩. امام صادق ٧: چون امير مؤمنان كشته شد، صعصعة بن صُوحان چنين سرود:

هلا، برادرم! كيست كه جاى انس مرا به تو بگيرد؟

و كيست كه شِكوه‌ام را نزد او برم؟

حوادث دهر گذرا، تو را دربر گرفت‌

آرى، حوادث روزگار، اين چنين مى‌گسترد و درهم مى‌پيچد.

تو در حال حيات برايم موعظه‌ها داشتى‌

و امروز، بيش از دوران حياتت برايم مايه پند و موعظه‌اى.