دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣٩ - حديث

حديث‌

٣١٠٧. پيامبر خدا ٦: اى على! خداوند به من دستور داده كه تو را به خود، نزديك كنم و آموزشت بدهم تا به خاطر بسپارى، و اين آيه نازل شده است كه: «و گوشى شنوا، آن را نگه دارد». پس تو گوش شنوا براى دانش منى.

٣١٠٨. تاريخ دمشق به نقل از بريده اسلَمى: پيامبر خدا به على ٧ فرمود: «خداوند به من دستور داده كه تو را به خود، نزديك كنم و دورت نسازم و به تو آموزش بدهم تا نگهدار دانش گردى، و بر خداوند است كه تو را نگهدار دانش سازد» و اين آيه نازل شد: «و گوشى شنوا، آن را نگه دارد».

٣١٠٩. امام على ٧: وقتى اين آيه نازل شد «و گوشى شنوا، آن را نگه دارد»، پيامبر ٦ به من فرمود: «اى على! از خداوند خواستم كه گوش شنواى نگهدار را گوش تو قرار بدهد».

٣١١٠. امام صادق ٧: هنگامى كه آيه «و گوشى شنوا، آن را نگه دارد» نازل شد، پيامبر خدا فرمود: «اى على! اين، گوش توست».

٣١١١. تفسير الطبرى به نقل از مكحول: پيامبر خدا آيه «و گوشى شنوا، آن را نگه دارد» را خواند و رو به على ٧ كرد و فرمود: «از خدا خواستم كه گوش تو را گوش شنواىِ نگهدار قرار دهد».