دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣٧ - قرآن

٣١٠٤. امام باقر ٧: پيامبر خدا، دوبار على ٧ را به ياران خود معرّفى كرد: يك بار زمانى بود كه فرمود: «هر كسى كه من مولاى اويم، على مولاى اوست»، و بار دوم، هنگامى بود كه اين آيه نازل شد: «در حقيقت، خدا خود، ياور اوست و جبرئيل و صالحِ مؤمنان ...». پيامبر خدا، دست على ٧ را گرفت و فرمود: «اى مردم! اين صالح مؤمنان است».

٣١٠٥. تفسير فرات به نقل از رُشَيد هَجَرى: من با مولايم على بن ابى طالب ٧ در پشت كوفه راه مى‌رفتم. رو به من كرد و فرمود: «اى رُشَيد! سوگند به خدا، صالح مؤمنان، منم».

٣١٠٦. تاريخ دمشق به نقل از ابن عبّاس، درباره قول خداوند عز و جل: «... و صالح مؤمنان»: او، على بن ابى طالب ٧ است.

ر. ك: شواهد التنزيل: ج ٢ ص ٣٤١ ٣٥٢.

١/ ٨ گوشى شنوا

قرآن‌

«تا آن را براى شما [مايه‌] تذكّرى گردانيم و گوشى شنوا آن را نگاه دارد».