دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٢ - بحثى در باره جاى قبر امام

متواترى را آورده است كه ما در ابو اب مختلف كتاب خود آن را پراكنديم.

عبد الحميد بن ابى الحديد در شرح نهج البلاغة[١] از ابو الفرج اصفهانى نقل كرده است كه: احمد بن عيسى، از حسين بن نصر، از زيد بن معدّل، از يحيى بن شعيب، از ابو مِخنَف، از فضل بن جريح، از اسود كِندى واجلح نقل كرده كه اين دو گفته‌اند: على ٧ در حالى كه ٦٤ سال داشت، در سال چهلم هجرى، شب ٢١ ماه رمضان درگذشت. فرزندش حسن بن على ٨ و عبد اللّه بن عبّاس او را غسل دادند. در سه جامه كه پيراهن در بين آنها نبود، كفن شد. فرزندش حسن ٧ بر او نماز خواند و پنج تكبير گفت و در رُحبه، نزديك درهاى قبيله كِنده، هنگام نماز صبح به خاك سپرده شد. اين روايت ابو مِخنَف است.

ابو الفرج گفته است: روايت كرده است مرا احمد بن سعيد، از يحيى بن حسن علوى، از يعقوب بن يزيد، از ابن ابى عُمَير، از حسن بن على خلّال، از جدّش كه گفت: به حسين بن على ٨ گفتم: امير مؤمنان را كجا دفن كرديد؟ فرمود: «او را شبانه از خانه‌اش بيرون آورديم، تا آن كه به منزل اشعث گذشتيم و از آن جا او را به‌سوى پشت كوفه نزديك غَرّى برديم».

مجلسى گويد: اين روايت، درست است و عمل هم بر طبق همين است. در گذشته نيز گفتيم كه فرزندان مردم بهتر از ديگران و بيگانگان قبر پدرانشان را مى‌شناسند. همين قبرى كه در غَرّى است، همان است كه فرزندان على ٧ از ديرباز تاكنون زيارت مى‌كردند و مى‌گفتند: اين قبر پدر ماست. هيچ‌كس از شيعه و ديگران در اين موضوع ترديدى ندارند. يعنى فرزندان على ٧ از نسل امام حسن و امام حسين ٨ و جز اين دو از گذشتگان و متأخّران، جز اين قبر را زيارت نمى‌كردند و جز بر اين آستان‌

[١] شرح نهج البلاغة: ج ٦ ص ١٢٢.