دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦١ - ٥/ ٤ وصيتهاى امام

به خدا سوگند، از مرگ، چيزى ناگهان بر من فرود نيامد كه از آن بدم آيد و چيزى برايم آشكار نشد كه آن را نشناسم. من نبودم، مگر مثل جوياى آبى كه به آب برسد و جوينده‌اى كه گمشده‌اش را بيابد «و آنچه نزد خداوند است، براى نيكان بهتر است».

٢٩٦٥. امام حسن ٧: چون هنگام وفات پدرم رسيد، آغاز به وصيّت كرد و فرمود: «اين، چيزى است كه على بن ابى طالب، برادر محمّد فرستاده خدا و پسر عمو و وصى و هم‌نشين او وصيت كرده است.

اوّلين وصيّتم اين است كه گواهى مى‌دهم كه جز خداوند، هيچ معبودى نيست و اين‌كه محمّد ٦ فرستاده و برگزيده اوست. او را به علم خويش برگزيد و براى برگزيدگى او را پسنديد، و اين‌كه خداوند، همه در گور خفتگان را برمى‌انگيزد و مردم را از كارهايشان بازخواست مى‌كند و به آنچه در سينه‌هاست، داناست.

سپس تو را اى حسن وصيّت مى‌كنم و همين براى سفارش به تو كافى است به آنچه پيامبر خدا وصيّت كرده است. پس اگر چنين است، در خانه‌ات بمان و بر خطاى خويش گريه كن و هرگز مباد كه بزرگ‌ترين هَمّ و فكرت دنيا باشد!

فرزندم! تو را وصيّت مى‌كنم به نماز در وقتش، زكات در اهل آن و در جاى آن، سكوت در هنگام شبهه، ميانه‌روى در عمل، عدالت در خشم و رضا، خوش‌رفتارى با همسايه، مهمان‌نوازى، مهربانى به ناتوانان و گرفتاران، صله رحِم، دوست داشتن بينوايان و هم‌نشينى با آنان، فروتنى كه از برترين عبادت‌هاست، كوتاهى آرزو، ياد مرگ، و پارسايى در دنيا چرا كه تو در گرو مرگى و هدف و آماج بلا و به خاك افتاده بيمارى هستى.

تو را سفارش‌مى‌كنم به‌خداترسى در كار نهان و آشكار، و برحذر مى‌دارم از شتابزدگى در گفتار و عمل. هرگاه كارى از امر آخرت پيش آمد، به آن آغاز كن و