دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٥ - (٣) ٣ عدالت در توزيع

(٣) ٣. عدالت در توزيع‌

انسان‌ها غالبا در كمند كشش‌ها و جاذبه‌هاى مادّى و دنيوى هستند. اگر كسى يا كسانى به تمتّع‌هاى دنيوى خو كردند و زندگى را از متاع دنيوى انباشتند و در بهره‌ورى از آن، رفاه‌زدگى و تنعّم‌پرورى را پيشه خود ساختند، جدا شدن از آن، بس دشوار خواهد بود.

پس از پيامبر خدا و به روزگار خلافت خلفاى سه‌گانه، از جمله سياست‌هاى غلط، تطميع چهره‌هاى موجّه، و تبعيض در بهره‌ور ساختن خواصّ وابسته بود. بدين‌سان، كسان بسيارى بركشيده شدند كه آن جايگاه عالى، شايسته آنان نبود و كسانى فرو افتادند كه به ناحق، بر آنها ظلم شده بود.

اكنون امام ٧ آهنگ زدودن اين فاصله وحشتناك طبقاتى و نا به سامانى بهره‌ورى كسان را از حكومت داشت و اين مطلب را به صراحت، در يكى از آغازين خطبه‌هايش بيان كرده بود.[١]

روشن بود كه اين سياست، كسانِ بسيارى را عليه امام ٧ برمى‌انگيخت و آنان كه غالبا از خواص و چهره‌هاى موجّه بودند، با ترفندهاى گونه‌گون، عوامِ بسيارى را

[١] ر. ك: ج ٣ ص ٥٥٨ ح ١٣٣٩.