دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٣ - خطر ترك امر به معروف و نهى از منكر

شمردن انتقام او و ايمن بودن از كيفرش، كه همانا خداى سبحان، [مردم‌] دوران گذشته را كه پيش از شما بودند، نفرين نكرد، جز براى آن كه امر به معروف و نهى از منكر را وا گذاشتند.

پس خدا، بى‌خردان را به خاطر انجام دادن معصيت‌ها، و خردمندان را به‌جهت رها كردن نهى از منكر، لعنت كرد.

پيش از امام على ٧ پيامبر اسلام نيز اين خطر را براى مردم، چنين بازگو كرده بود كه:

يا أيُّهَا النّاسُ! إنَّ اللّهَ يَقولُ لَكُم: مُروا بِالمَعروفِ وَانهَوا عَنِ المُنكَرِ، قَبلَ أن تَدعوا فَلا اجيبَ لَكُم و تَسأَلوني فلا اعطِيَكُم، وتَستَنصِروني فَلا أنصرَكُم.[١]

اى مردم! خداوند به شما مى‌فرمايد: به خوبى فرمان دهيد و از زشتى باز داريد، پيش از آن كه دعا كنيد و دعايتان را مستجاب نكنم و از من بخواهيد و به شما نبخشم و از من يارى طلبيد و يارى‌تان نرسانم.

خطر ترك فريضه امر به معروف و نهى از منكر، براى تداوم انقلاب اسلامى، به حدّى است كه امام على ٧ تا آخرين لحظات زندگى، مردم را از آن برحذر مى‌داشت و در آخرين جمله وصيت‌نامه‌اش فرمود:

لا تَترُكُوا الأَمر بِالمَعروفِ وَالنَّهيَ عَنِ المُنكَرِ، فَيُوَلّى عَلَيكُم شِرارُكُم، ثُمَّ تَدعونَ فَلا يُستَجابُ لَكُم.[٢]

امر به معروف و نهى از منكر را رها نكنيد، تا پليدان بر شما مسلّط گردند و آن‌گاه، دعا كنيد و مستجاب نشود.

در ادامه خطبه قاصعه، امام ٧ پس از تنبّه دادن به خطر ترك امر به معروف و نهى‌

[١] ميزان الحكمة با ترجمه فارسى: جلد هشتم/ بخش ٣٤٩/ حديث ١٢٧٢٧.

[٢] ر. ك: ص ٣٥٠ ح ٢٩٦١.