دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٣ - ١٠/ ١٦ زيارت امير مؤمنان در عيد غدير

سوره بقره، اى بيعت‌كنندگان شجره! تا آن كه گروهى او را اجابت كردند.

به جاى آنان، رنج جنگ را به دوش كشيدى و يارى [پيامبر ٦‌] را به عهده گرفتى و آنان، مأيوس از پاداش و تنها به اميد وعده خداوند متعال به قبول توبه، باز آمدند و اين، همان گفته خداوند بلندمرتبه است: «و در پى آن، خداوند از هر كس كه بخواهد، درمى‌گذرد». تو به درجه صبر نائل گشتى و به پاداشى بزرگ رسيدى.

و روز جنگ خيبر، آن گاه كه خداوند، منافقان را سست و كافران را ريشه‌كن ساخت. سپاس، از آنِ خداى جهانيان است. «و همينان بودند كه پيش‌تر، با خدا پيمان بسته بودند كه پشت نكنند، و پيمان الهى بازخواست دارد».

مولاى من! تو حجّت رسا و راه آشكار و نعمت فراوان و برهان نورافشانى. مباركت باد فضيلتى را كه خدا به تو بخشيد و نابود باد دشمن جاهلت!

در همه جنگ‌ها و نبردهاى پيامبر ٦ با او بودى و پرچم را پيشاپيش او حمل مى‌كردى و در جلوى او شمشير مى‌زدى. سپس تو را به خاطر دورانديشىِ مشهور و بينشت در امور، در معركه‌ها فرمانده كرد و كسى بر تو فرمانده نبود.

چه بسيار كه تقوا تو را از اجراى تصميمت بازداشت؛ ولى غير تو براى دستيابى بدان، از هوا و هوس خويش پيروى كرد. از اين رو، جاهلان پنداشتند كه تو در آنچه اتّفاق افتاد، ناتوان بودى. به خدا سوگند، كسى كه چنين پنداشت، گم‌راه شد و ره نيافت و تو خود درود خدا بر تو باد! با اين سخنت: «بينا و آگاه به امور مى‌داند چگونه حيله كند؛ امّا تقواى الهى مانع اوست. پس، ديده را ناديده مى‌گيرد؛ امّا آن كه پرواى دين ندارد، از آن فرصت، سوء استفاده مى‌كند»، هر چه را در اين ميانْ مبهم بود، براى آنان كه دچار توهّم و ترديد بودند، توضيح دادى. تو راست گفتى و باطل‌انديشان زيانكارند.