دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣٣ - حديث

اگر بگويى چگونه صحيح است كه اين آيه درباره على ٧ باشد، در حالى كه لفظ آيه «و الذين آمنوا» جمع است، مى‌گويم: با آن كه سبب نزول، يك نفر است، لفظ به صورت جمع آمده تا مردم به چنين كارهايى ترغيب شوند و به پاداشى همانند آن برسند و نيز بر اين نكته آگاهى داده شود كه لازم است خوى مؤمنان، اين گونه باشد كه به نيكى و احوالپرسى با فقيران، تابدين پايه توجّه داشته باشند، تا آن‌جا كه اگر كار لازمى برايشان پيش آمد و جاى درنگ نبود، آن را به تأخير ميندازند، حتّى تا پايان يافتن نماز[١].

٦٠٦. پيامبر خدا ٦: هر كه على را ولىّ خود گيرد، مرا ولىّ خود گرفته و هر كه مرا ولى بگيرد، خداى عز و جل را ولىّ خود گرفته است.

٦٠٧. پيامبر خدا ٦: هر كه را به من ايمان آورده و مرا تصديق كرده است، به ولايت على سفارش مى‌كنم، كه هر كس او را ولىّ خود گيرد، مرا ولىّ خود گرفته و هر كه مرا ولى بگيرد، خدا را ولىّ خود گرفته است.

٦٠٨. پيامبر خدا ٦: هر كه را به من ايمان آورده و تصديقم كرده است، به ولايت على، پس از خودم سفارش مى‌كنم، كه ولايت او ولايت من و ولايت من، ولايت خداست.

٦٠٩. پيامبر خدا ٦: هر كس به من ايمان آورده و تصديقم كرده، بايد على بن ابى طالب را ولىّ خود بگيرد، كه ولايت او ولايت من و ولايت من، ولايت خداست.

[١] براى آگاهى بيشتر از تفسير آيه و دلالت آن، ر. ك: الميزان فى تفسير القرآن: ج ٦ ص ٥ ٢٥.