رفتار نکند خداوند به فضل خود بر علم معلم بِیفزاِید. و اگر از تعلِیم آنچه مِی‌داند خوددارِی کند ِیا با دانش‌آموزان به تندِی کند، بر خداست که علم را از او باز گِیرد و مرتبه او را در دل‌ها ساقط کند.

حق مادر: حق مادر اِین است که بدانِی او تو را در رحم خود حمل نموده و از وجود خود به تو داده که کسِی به دِیگرِی چنِین نمِی‌کند. از تو با تمام وجود نگاهبانِی کرده، براِی او مهم نبوده که خود گرسنه ماند ولِی تو را سِیر سازد. خود تشنه ماند و تو را سِیراب کند. خود برهنه باشد و تو را بپوشاند. خود در آفتاب باشد و تو را در ساِیه نگاه دارد. به خاطر تو بِیدارِی کشد و تو را از گرما و سرما نگاه دارد تا تو براِی او باشِی. پس جز به ِیارِی خدا و توفِیق او از عهده سپاس او بر نخواهِی آمد.

حق پدر: حق پدر تو اِین است که بدانِی او اصل و رِیشه توست. اگر او نبود، تو هم نبودِی. پس هرگاه در خود چِیزِی دِیدِی که تو را شادمان ساخت، بدان که اصل آن نعمت را از پدرت دارِی. خدا را سپاس‌گوِی و قدردان پدر باش.

حق کسِی که به تو نِیکِی کرده: اِین است که او را سپاسگزار باشِی. نِیکِی او را به ِیاد داشته باشِی. براِی او را خالصانه دعا کنِی. هرگاه چنِین کردِی، در نهان و آشکار سپاس او را گفته‌اِی. اگر براِیت مقدور بود نِیکو او را جبران کن.

حق همنشِین: با او نرمخو باش و در سخن با وِی انصاف را رعاِیت کن. هنگام برخواستن ادب را رعاِیت کن و از او اجازه بگِیر. خوبِی‌هاِی او را بخاطر بسپار و جز سخن نِیک به او سخنِی نگو.

حق همساِیه: در نهان حافظ داشته‌هاِی او باش و او را بزرگ بدار. آشکارا ِیار و ِیاور او باش. دنبال عِیوب او نباش. اگر از او زشتِی دِیدِی، آن را بپوشان. اگر دانستِی که اندرز تو را مِی‌پذِیرد، او را مخفِیانه اندرز بده ـ هنگام مشکلات او را رها نکن. از خطاِی او درگذر. خطاِی او را ببخش و با او بزرگوارانه معاشرت کن.

حق رفِیق: با او با انصاف و بزرگوارِی رفتار کن. همچنان که او تو را اکرام مِی‌کند، تو هم او را اکرام کن و براِی او رحمت باش نه عذاب.

حق شرِیک: حق شرِیک تو اِین است که اگر غائب باشد، او را کفاِیت کنِی و در هنگام حضور او را رعاِیت نماِیِی. با او مخالف نکنِی. بِی‌مشورت او کارِی نکنِی. حافظ مال او باشِی، هرگز به او خِیانت نکنِی. مادامِی که دو شرِیک به ِیکدِیگر خِیانت نکنند، دست خدا با آنهاست.