نزد يكى از مسلمانان رسيد، او به ثابت گفت: همين‌جا بنشين. ثابت ناگزير همانجا پشت سر او نشست. اما خشمگين شد كه چرا آن مرد به او راه نداد تا نزد پيامبر برود. هنگامِی كه هوا روشن شد، ثابت از او پرسيد: تو كيستى؟ او در جواب گفت: فلانِی هستم.

ثابت در جمع مردم به او گفت: فرزند فلان زن «مادرش را با لقب زشتى نام برد» آن مرد شرمگين شد و سر خود را به زير انداخت. در اين هنگام آيه ١١سوره حجرات نازل شد و نهِی نمود از اين که ِیکديگر را با نام زشت ياد كنند.

اِی اهل اِیمان! نباِید گروهِی از مردان شما گروه دِیگر را «با بردن القاب و کلمات زشت و بِی‌ادبانه» مسخره كنند، شاِید آن گروه بهتر از شما باشند و نباِید زنان ِیک قوم، زنانِ قوم دِیگر را چنِین ِیاد کنند شاِید زنان آن قوم نزد خدا بهتر از آنان باشند، ِیكدِیگر را مورد طعن و عِیبجوِیِی قرار ندهِید و با القاب زشت و ناپسند نخوانِید، بسِیار بد است بر فردِی که اِیمان آورده «بواسطه چنِین کارهاِی زشتِی» بر او اسم فاسق گذارده شود، چنِین کسانِی اگر از کار خود توبه نكنند، به خود ستم کرده‌اند. [١]

٧. کلام پِیامبر ﷺ ٦ در مراقبت زبان

مرد عربِی خدمت پِیامبر اکرم ٦ آمد و گفت: مگر نه اِین است که شما از جهت والدِین از همه ما بهتر و از جهت اولاد از همه ما شرِیف‌تر هستِید؟ در اِیام جاهلِیت بر ما مقدم بودِید و هم اکنون هم در اسلام رئِیس ما هستِید...

رسول اکرم از اِین سخنان که از آن بوِی چاپلوسِی و تملّق به مشام مِی‌رسِید، ناراحت شد و به اعرابِی فرمود: اِی أعرابِی زبانت پشت چند حجاب و مانع قرار دارد؟ (كَمْ دُونَ لِسَانِكَ مِنْ حِجَاب) اعرابِی جواب داد: دو حجاب، ِیکِی لب‌ها و دِیگرِی دندان‌ها.

پِیامبر فرمود: هِیچ‌ِیک از اِین دو مانع، نتوانست تِیزِی زبان تو را نگاه بدارد؟! سپس فرمود: از آنچه در دنِیا به انسان عطا شده، هِیچ چِیز براِی آخرت او زِیان بار‌تر از رها‌کردن زبان و کنترل نکردن آن نِیست. (أَمَا إِنَّهُ لَمْ يُعْطَ أَحَدٌ فِي‌دُنْيَاهُ شَيْئاً هُوَ أَضَرُّ لَهُ فِي‌آخِرَتِهِ مِنْ

[١] (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْم عَسَى أَنْ يَكُونُوا خَيْراً ...) سوره حجرات، آِیه ١١.الميزان ج١٨، ص: ٣٦٠.