مومن فقِیر تنها و هراسناك در بيابان ماند و در مورد هلاكت سه دوست خود، در تعجّب فرو رفت. راز هلاكت آن‌ها را نمى‌دانست به شهر بازگشت و خدمت ِیوشع‌بن‌نون، وصى حضرت موسى ٧ رسيد و ماجراى هلاكت آن سه نفر و آنچه را ديده و شنيده بود، براى يوشع نقل كرد. يوشع گفت: آيا مى‌دانى كه خداوند بر آن سه نفر خشم نمود، پس از آن كه از آن‌ها خشنود گرديد؟

اين مجازات نتيجه كارى بود كه با تو كردند. فقِیر گفت: مگر با من چه كردند؟ يوشع، جريان رد كردن او را از خانه بيان كرد. مومن فقِیر گفت: من آن‌ها را حلال كردم و بخشيدم. يوشع گفت: اگر اين گذشت قبل از نزول عذاب بود، به حال آن‌ها سود داشت، ولى اكنون سودى ندارد و شايد بعداً در عالم برزخ يا قيامت به حال آن‌ها سود بخشد. [١]

٣٧. آداب عرفِی معاشرت با مردم

اگر در کنار دوستِی در حال قدم زدن هستِید و او به کسِی که نمِی‌شناسِید سلام کرد، ادب اقتضا مِی‌کند که شما هم به او سلام کنِید. اگر کسِی با شما به تندِی صحبت کرد، نباِید شما تلافِی کرده و صداِی خود را بالا ببرِید. اگر چنِین کنِید شما هم مثل او خواهِید بود سعِی کنِید با لبخند محل را ترک کنِید. دلِیلِی ندارد از امور خصوصِی و شخصِی دِیگران مطلع شوِید. پرسِیدن و تجسّس در اِین امور کارِی دور از ادب است. از اِین امور شخصِی مِی‌توان به مِیزان حقوق، ثروت، مسائل خصوصِی خانوادگِی، مشکلات پزشکِی، ماجراهاِی عاشقانه... اشاره کرد.

فرقِی نمِی‌کند چه کسِی وارد مجلس مِی‌شود مدِیر شرکت باشد ِیا استاد دانشگاه ِیا زن سال‌خورده... باِید هنگام ورود به اهل مجلس سلام و هنگام خروج خداحافظِی کند.

به حرِیم خصوصِی دِیگران مثل پِیام‌ها و چِیزهاِیِی که به‌صورت مکتوب بِین دِیگران رد و بدل مِی‌شود، احترام بگذارِید. والدِین نباِید نامه‌هاِی خصوصِی فرزندان خود را بخوانند. زن و شوهر باِید به ِیکدِیگر احترام بگذارند. گشتن جِیب‌هاِی طرف مقابل براِی پِیدا‌کردن ِیادداشت‌ها،

[١] اصول کافِی، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ط الاسلامية، ج ٢ ص: ٣٦٥.