است. ولِی اگر رفتارهاى شايسته را ترك کنِید مِی‌گويند: اينان شيعيان جعفرِی هستند خداوند با جعفر‌بن‌محمّد چنين و چنان كند كه أصحاب خود را چه بد تربِیت نموده است.

١٧. تعارف غذا و داشته‌هاِی خود به دِیگران

امام صادق ٧ به همراه بعضى از اصحاب، براى انجام مناسك حجّ، به سوى مكّه معظّمه حركت نمودند. در مسير راه براِی استراحت در محلّى توقّف کردند، حضرت به افراد حاضر فرمود: چرا شما ما را سبك مِی‌شمارِید؟ يكى از افراد كه از اهالى خراسان بود از جا برخاست و گفت: يابن‌رسول‌الله! به خدا پناه مِی‌بريم از اين كه به شما توهين كنِیم ِیا با دستورات شما مخالفت کنِیم. حضرت فرمود: خود تو يكى از همان اشخاص هستى. آن شخص گفت: پناه به خدا، من هيچ جسارت و توهينى به شما نكرده‌ام. حضرت فرمود: واى بر تو، در بين راه در نزديكى جُحفه، شخصى به تو گفت: من را سوار كن، به خدا قسم درمانده‌ام، اِین را گفت ولِی تو به او توجّهِی نکردِی، تعارف هم نکردِی که سوار شود!

تو براى خود كسر شأن دانستى که او را بر حِیوان خود سوار کنِی «نه تنها به او اعتنا نکردِی بلکه» حتّى سر خود را هم بالا نِیاوردِی. با اِین کار او را سبك شمردى و با بِی‌اعتناِیى از كنار او گذشتِی. سپس حضرت فرمود: هر كس به مؤمنِی بِی‌اعتناِیى كند، در حقيقت به ما بِی‌اعتناِیى كرده و بلکه حرمت و حق خدا را ضايع كرده است.[١]

١٨. الگوهاِی رفتارِی

ابراهيم‌بن‌عباس مِی‌گويد: هرگز نديدم امام رضا ٧ به كسى ولو به يك كلمه با جفا و بى‌مهرى سخن بگوِید و نيز نديدم كه سخن شخصى را قطع نمايد، بلكه صبر مى‌كرد تا سخن او به آخر برسد سپس صحبت مِی‌کرد. نديدم كه آن حضرت تقاضاى كسى را در صورتِی که مقدور او هست رد نمايد. (و ما رَدَّ أحَدًا عَن حاجَة يَقدِرُ عَلَيها) او هرگز پايش را كنار افراد مجلس دراز نمى‌کرد.

هرگز در حضور افراد تكيه نمى‌كرد، نديدم كه آن حضرت به خدمتكاران و غلامان خود ناسزا بگويد. نديدم آب دهانش را در حضور مردم بيرون بيندازد، هرگز نديدم كه خنده با صدا

[١] اصول کافِی، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ط الاسلامية، ج٨، ص: ٨٨.