بگذارند، آنگاه قبل از خوردن، از بهترين آنها برمِی‌داشت و آن را براى نيازمندان مِی‌فرستاد. آنگاه آيات ١١ به بعد سوره بلد را قرائت مِی‌کرد: (فَلا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ وَ مَا أَدْرَاکَ مَا الْعَقَبَةُ فَکُّ رَقَبَة أَوْ إِطْعَامٌ فِِی ِیَوْم ذِِی مَسْغَبَة ِیَتِِیمًا ذَا مَقْرَبَة أَوْ مِسْکِِینًا ذَا مَتْرَبَة) «آن انسان ناسپاس از گردنه مهم بالا نرفت. تو چه مِی‌دانى که آن گردنه چيست؟ آزاد كردن برده است يا اطعام در روز گرسنگى به يتيمِی از خويشاوندان، يا مستمندى به خاك افتاده.» سپس حضرت فرمود: خداى متعال مِی‌دانست كه همه قادر به آزاد‌کردن بردگان نيستند. از اين رو راه ديگرى به سوى بهشت قرار داد و آن غذا‌دادن به فقراست.[١]

٣٩. پرسش از خوراکِی‌ها ِیا از ولايت اهل‌بِیت : ؟!

امام رضا ٧ در جمع عدّه‌اى از دانشمندان نشسته بودند. آنان از حضرت پرسِیدند: مراد از سؤال پِیرامون نعمت‌ها در روز قِیامت در آيه شريفه: (ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذ عَنِ النَّعِيمِ)[٢]چِیست؟ حضرت در جواب فرمود: عدّه‌اى چنين تفسير كرده‌اِید که منظور طعام لذيذ است، عدّه‌اى ديگر به خواب راحت و آرام‌بخش تفسِیر كرده‌اند.

لکن پدرم از امام صادق ٧ تفسِیر نموده كه خداوند نعمت‌هاِیى كه در اختيار بندگانش قرار داده، همگِی به عنوان تفضّل و لطف است. شأن خداِی مهربان بالاتر از آن است که بر اِین نعمت‌ها بر بندگانش منّت بگذارد. چرا که منّت نهادن در مقابل لطف، کار ناپسندِی است. آنان پرسِیدند: پس مراد چِیست؟

حضرت فرمود: منظور از آيه شريفه، محبّت و ولايت ما اهل بيت رسول‌الله ٦ است كه خداوند متعال در روز محشر، پس از سؤال پيرامون توحيد و نبوّت از ولايت ما نِیز سؤال خواهد نمود. اگر فرد با پذِیرفش آن در دنِیا از عهده پاسخ برآِید و درمانده نگردد، وارد بهشت گشته و از نعمت‌هاى تمام نشدنِی آن بهره‌مند خواهد شد.

سپس امام رضا ٧ فرمود: پدرم از پدران بزرگوارش حكايت نمود كه رسول‌خدا خطاب به على‌بن‌ابى‌طالب ٧ فرمود: ِیا على! اوّلين چيزى كه پس از مرگ سؤال مى‌شود، يگانگى خداوند سپس رسالت من و آن گاه از ولايت و امامت تو و ديگر ائمّه : خواهد بود. در صورتِی که فرد

[١] اصول کافِی، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ط الاسلامية، ج‌٤، ص: ٤‌.

[٢] سوره تكاثر: آيه ٨.