در اِین داستان خداوند در حقِیقت جلوه‌اِی از صحنه قيامت را در دنيا به نماِیش کشِیده است. از اِین داستان استفاده مِی‌شود که گذشت زمان صد سال و بلکه بِیشتر از آن، براِی خداِی قادر مانع زنده‌کردن مردگان نخواهد بود.

ِیکِی از راه‌هاى ارائه آموزه‌هاِی دينى قالب نمايش است. (فَانْظُرْ إِلى طَعامِكَ...)

اعجاز الهِی براى ارشاد و تنبّه است، نه براى سرگرمى. (وَ لِنَجْعَلَكَ آيَةً لِلنَّاسِ)

معاد، جسمانى است و الا سخن از استخوان به ميان نمى‌آمد. (وَ انْظُرْ إِلَى الْعِظامِ)[١]

٣٥. قد دخل و اللهِ الجنة

معاوية‌بن‌وهب مِی‌گويد: براى انجام حج به سوى مكّه رفتم. همراه ما پيرمردِی بود که اهل عبادت بود ولى شيعه نبود و نماز خود را در سفر طبق فتواى اهل‌سنت کامل مِی‌خواند نه شکسته، برادر زاده‌اش كه شيعه بود همراه ما بود. در مسير راه، آن پيرمرد، بيمار شد و در بستر مرگ افتاد. من به برادر زاده‌اش گفتم: اِی كاش مذهب شيعه جعفرِی را به عموِی خود مِی‌آموختِی، شايد سبب هداِیت او گردد.

همه حاضران گفتند: الآن دِیگر وقتش نِیست او را در اِین حال به خود واگذار کنيد. برادر زاده‌ تاب نياورد و به عمويش در همان حال احتضار گفت: برخِی از مردم بعد از رسول‌خدا ٦ مرتد و منحرف از دِین خدا شدند مگر چند نفر اندك که از امام على ٧ تبعِیت کردند زِیرا اطاعت از او اطاعت از رسول‌خدا است. پيرمرد نفسى از سوِیداِی دل کشيد و گفت: من هم همين عقيده را دارم سپس مرد.

بعد از اِین جرِیان اهل قافله خدمت امام صادق ٧ رفتند و جريان را به عرض رسانيدند، امام صادق فرمود: آن مرد اهل بهشت است. يكى از حاضران گفت: او که از مذهب شيعه هيچ شناختى نداشت مگر در لحظه مرگ؟ امام صادق فرمود: ديگر از او چه مِی‌خواهيد! او در اعمال خود ولاِیت وصِی پِیغمبر را کم داشت که آن هم تکمِیل شد. سپس فرمود: (قَدْ دَخَلَ وَ اللَّهِ الْجَنَّةَ) به خدا سوگند وارد بهشت شد.[٢]

[١] تفسِیر نور، ذِیل آِیه شرِیفه.

[٢] اصول کافِی، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ط الاسلامية، ج ٢ ص: ٤٤١.