روزى پِیامبر اکرم ٦ براى مردم، سخنرانى مى‌كرد، سپس دست راست خود را مشت كرد و فرمود: اى مردم! آيا مى‌دانيد در دستم چيست؟ حاضران گفتند: خدا و رسولش داناترند. پِیامبر اکرم فرمود: در اين دست من، نام‌هاى بهشتيان و نام‌هاى پدران و قبائل آنها تا روز قيامت است سپس آن حضرت دست چپش را مشت كرد و فرمود: آيا مى‌دانيد در اِین دستم چيست؟ حاضران گفتند: خدا و رسولش داناترند. پِیامبر فرمود: نام‌هاى دوزخيان و نام پدران و قبائلشان تا روز قيامت، «پِیامبر به اذن الهِی خبر از آِینده دارد و نام‌هاِی بهشتِیان و دوزخيان را مِی‌داند» سپس فرمود: خدا حكم كرد و به عدالت حکم نمود که گروهى اهل‌بهشت و گروهى اهل‌دوزخ هستند(.(فَرِيقٌ فِي‌الْجَنَّةِ وَ فَرِيقٌ فِي‌السَّعِيرِ)[١]

(١٠. آثار ِیقِین به حسابرسِی قِیامت در عمل)

رسول‌خدا ٦ بعد از نماز صبح در مسجد جوانِی را ديد که در اثر کم‌خوابِی و چرت‌زدن سرش پاِیين افتاده و رنگش زرد شده و تنش لاغر و چشمانش در گودِی فرو رفته است، به او فرمود: اِی جوان! در چه حالِی صبح كردِی؟ جوان گفت: صبح كردم در حالِی كه يقين داشتم. رسول‌خدا فرمود: براِی هر چِیز حقيقتِی است، حقيقت ِیقِین تو چيست؟ (إِنَّ لِكُلِّ يَقِين حَقِيقَةً فَمَا حَقِيقَةُ يَقِينِكَ؟)

جوان گفت: اِی رسول‌خدا! همانا يقينم، من را محزون نموده و به‌ من بيدارِی شب را براِی عبادت و تشنگِی روز را براِی روزه‌دارِی بخشيده است، به دنيا و آنچه در دنياست، بِی‌ميل شده‌ام. اعتقاد من به قِیامت در مرتبه‌اِی است که گويا عرش الهِی را مشاهده مِی‌كنم كه براِی حسابرسِی مخلوقات برپا شده و مردم اجتماع كرده‌اند و من در ميانشان هستم، گويا بهشتيان را مِی‌نگرم كه از نعمت‌هاِی بهشتِی بهره‌مندند و بر تكيه گاه‌هاِی بهشتِی تكيه زده و يكديگر را معرفِی مِی‌نمايند. گويا دوزخيان را مِی‌نگرم كه در دوزخ، عذاب مِی‌شوند و ناله و فريادرسِی آن‌ها بلند است‌حتِّی آهنگ زبانه ‌آتش دوزخيان را مِی‌شنوم كه طنين‌انداز است. رسول‌خدا به اصحاب خود فرمود: (عَبْدٌ نَوَّرَ اللَّهُ قَلْبه لِلْإِيمَانِ فَأَثْبَتَ) اين جوان، بنده‌اِی است كه خداوند قلبش را به نور ايمان، روشن نموده است.

[١] سوره شورِی، آِیه ٧. اصول کافِی، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ط الاسلامية، ج١ ص: ٤٤٤.