نماز را به هيچ بهانه‌اى از اول وقت به تاخير نِیندازِی زيرا نماز به منزله بدهکارِی است كه بايد آن را به موقع بپردازِی. نماز را به جماعت برگزار کن، اگر چه روِی زمِین سرنيزه باشد! «کناِیه از اِینکه حتِّی‌الامکان نماز خود را با جماعت بخوان ولو در مِیدان جنگ که روِی زمِین نِیزه افتاده بوسِیله هموار‌کردن زمِین از سرنِیزه‌ها»

زمانى كه به مقصد رسيدى، پيش از آماده‌شدن خود، سوارِی خود را چِک كنِی «در زمان حاضر ماشِین را از نظر روغن و آب و باد لاستِیک‌ها کاملاً چک کن» در جايى بنشِین كه خاكش نرم‌تر و گياهش بيشتر باشد «با صفاتر از جاهاِی دِیگر باشد» براِی سوارِی خود «اعم از حِیوان و غِیر حِیوان» مکان خوب و مناسبِی را پِیدا بکن. [١]

٤. برخورد نِیکو با هم‌سفر

ابوعبيده مِی‌گويد: در سفرى، هم كجاوه امام باقر ٧ بودم «کَجاوه اتاقک چوبِی است که بر پشت شتر ِیا حِیوان دِیگر مِی‌بندند و ِیک ِیا دو نفر در آن مِی‌نشِینند» هنگام سوار شدن، نخست من سوار شدم، بعد آن حضرت سوار شد.

وقتى هر دو سوار شدِیم، آن حضرت به من سلام كرد و مانند مردى كه دوست صمِیمِی خود را ديده بود، مصافحه و احوال‌پرسى نمود. هنگام پياده‌شدن هم آن حضرت زودتر از من پياده شد و مجدد به من سلام كرد. همانند كسى كه دوستش را تازه ديده، احوال‌پرسى و مصافحه نمود و دستم را فشرد.

وقتِی چنِین برخورد صمِیمِی را از آن حضرت دِیدم، عرض كردم: اى پسر رسول‌خدا! شما به گونه‌اِی رفتار كردِید كه هيچ كس از مردمِ ما، چنين رفتارِی نمى‌كنند، اگر يك بار هم اِین‌گونه رفتار كنند، زياد است؟ حضرت فرمود: آيا نمِی‌دانى كه پاداش مصافحه چقدر زِیاد است؟ چون مؤمنان هنگام ملاقات با ِیکدِیگر دست دهند، گناهان آنان مِی‌ريزد، چنان كه برگ از درختان «در فصل پاِیِیز» مِی‌ريزد، خداوند به آنان با نظر رحمت مِی‌نگرد تا هنگامى‌ كه از يكديگر جدا شوند. [٢]

[١] بحار الانوار، مجلسِی، محمد باقر، بِیروت، دار احِیاء، ج ٢، ص: ٢٩٦.

[٢] اصول کافِی، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ط الاسلامية، ج ٢ ص: ١٧٩.