جلوههای دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٣١ - ١ راه رفتن با حالت وقار و آرامش
سوم: آداب پِیادهروِی
١. راه رفتن با حالت وقار و آرامش
خداوند در قرآن کرِیم حالتهاِی مختلف راه رفتن را بِیان نموده است. درباره نشانه بندگان خاص خود مِیفرماِید: (عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِینَ ِیَمْشُونَ عَلَِی الاْرْضِ هَوْناً)[١] «بندگان خداِی مهربان کسانِی هستند که در روِی زمِین با فروتنِی راه مِیروند.» در مقابل، از راه رفتن با حالت غرور و خودپسندِی نهِی نموده است: (وَ لا تَمْشِ فِِی الاْرْضِ مَرَحاً)[٢] «با غرور و خودپسندِی بر زمِین راه نروِید.» و امر به اعتدال و مِیانهروِی هنگام راه رفتن نموده است: (وَ اقْصُدْ فِی مَشِْیِکَ)[٣] در راه رفتن خود مِیانهرو باشِید. ِیعنِی نه چنان بِیحال و کسِل راه بروِید که شما را خوار و ناتوان پندارند و نه چنان با شتاب حرکت کنِید که وقار و شخصِیّت شما از بِین برود. در قرآن از قارون ثروتمند انتقاد شده از اِین جهت كه هنگام عبور در كوچه و بازار، با حالت تكبّر ظاهر مىشد. امِیرمؤمنان
[١] . سوره فرقان، آِیه ۶۳.
[٢] سوره اسراء، آِیه ۳۷.
[٣] سوره لقمان، آِیه ۱۹.