حضرت ِیوسف پِیوسته از احوال زندانِیان جوِیا مِی‌شد و دل‌جوِیِی مِی‌کرد و به عِیادت بِیماران مِی‌رفت. آنان را معالجه مِی‌نمود و لباس‌هاِی آنان را مِی‌دوخت...[١]

١١. رسِیدن أجل قبل از تحقّق آرزوها

روزِی پيامبر اکرم ٦ سه قطعه چوب را برداشت، يكى را در مقابل خود در زمين فرو برد. ديگرى را در كنار آن و سومى را کمِی دورتر از آن دو قرار داد، سپس رو به اصحاب خود نمود و فرمود: آيا مِی‌دانيد اينها چيست؟ اصحاب عرض کردند: نه ِیا رسول‌الله، خدا و پيامبرش بهتر مِی‌دانند! پيامبر فرمود: چوب اول انسان است، چوب دوم اجل و چوب سوم که در فاصله دورترِی قرار دارد، آرزوهاست كه آدمِیزاد به دنبالش مِی‌رود، ولِی قبل از آن اجل او مِی‌رسد و به آرزوهاِیش نمِی‌رسد. [٢]

١٢. ِیاد لحظه به لحظه مرگ، مانع آرزوهاِی طولانِی

روزِی اسامة‌بن‌زِید از زِید‌بن‌ثابت کنِیزِی را به بهاِی صد دِینار و به مهلت ِیک ماه خرِید. هنگامِی که پِیامبر اکرم ٦ از اِین مسئله آگاه شد، رو به اصحاب خود نمود و فرمود: آِیا از اسامه در شگفت نِیستِید که چِیزِی را خرِیده تا ِیک ماه دِیگر مبلغ آن را بپردازد؟ اسامه مبتلا به آرزوهاِی طولانِی شده است!

به خداِیِی که جان محمّد در دست اوست، چشمانم را بر هم نمِی‌گذارم، جز اِینکه در انتظارم که پِیش از آنکه مژه‌هاِیم به هم برسد، جانم گرفته شود «ِیعنِی چشم بر هم زدنِی از ِیاد مرگ غافل نِیستم» لقمه‌اِی بر دهان نمِی‌گذارم، جز اِینکه گمان دارم، پِیش از آنکه آن را فروبرم، بر اثر رسِیدن اجل گلوگِیرم گردد. سپس فرمود: اِی فرزندان آدم! اگر تعقّل مِی‌کردِید، خود را در جاِی مردگان مِی‌گذاشتِید! سوگند به آنکه جانم به دست اوست! آنچه به شما وعده داده شده، خواهد رسِید و شما نمِی‌توانِید مقدّرات را از خود دور کنِید. (وَ الَّذِِی نَفْسِِی بِِیَدِهِ إنَّمَا تُوعَدُونَ لآت وَ مَا أنْتُم بِمُعْجِزِِینَ) [٣]

[١] منهج الصادقِین: ج ٥، ص: ٤٠.

[٢] تنبيه الخواطر،ج ١، ص:٢٧٢.

[٣] مستدرک الوسائل، ج ٢، ص: ١٠٩.

