حواريون گفتند: اى روح خدا، از خداوند درخواست كن، تا آنان را زنده نماِید و علت عذاب را بيان نماِیند تا از كردار آنان دورى كنيم. حضرت عيسى ٧ از درگاه الهِی درخواست کرد تا آنان را زنده نماِید، از طرف خدا وحِی شد كه آنان را صدا بزن.

حضرت عيسى ٧ شبانه بالاى تپه‌اى رفت و فرمود: اى مردم روستا! يك نفر از آنان به اذن الهِی زنده شد و گفت: بله اى روح الله! عيسى فرمود: واى بر شما، كردار شما چه بود كه اينگونه گرفتار بلاى عمومِی شدِید؟ مرد گفت: دو چيز موجب عذاب ما شد:

اول: پرستش طاغوت. دوم: دلبستگى به دنيا همراه بِی‌باکِی و آرزوهاِی طولانِی غفلت و سرگرمِی به دنيا. (حُبُّ الدُّنْيَا مَعَ خَوْف قَلِيل وَ أَمَل بَعِيد وَ غَفْلَة فِي‌لَهْو وَ لَعِب) حضرت عيسى ٧ فرمود: دلبستگى شما به دنيا تا چه‌اندازه بود؟ مرد گفت: همانند علاقه كودك به مادرش، هنگامِی كه دنيا به ما روِی مِی‌آورد خوشحال مِی‌شديم و هنگامِی كه دنيا به ما پشت مِی‌كرد، گريه کرده و محزون مِی‌شديم.

حضرت عيسى ٧ فرمود: طاغوت را چگونه مِی‌پرستيديد؟ مرد گفت: از گناهكاران بدون چون و چرا پيروى مِی‌كرديم. عيسى ٧ فرمود: عاقبت كارتان چه شد؟ مرد گفت: شبى با خوشى به سر برديم ولِی ناگاه صبح خود را در هاويه ِیافتِیم. عيسى ٧ فرمود: هاويه چيست؟ مرد گفت: هاويه كوه‌هاى گداخته به آتش است.

حضرت عيسى ٧ فرمود: وقتى به هلاكت رسيديد، چه گفتيد، و مأموران الهى به شما چه گفتند؟ مرد گفت: آرزو و درخواست کردِیم که ما را به دنيا برگردانند تا كارهاى نيك انجام دهيم و زاهد و پارسا گرديم، به ما گفته شد: دروغ مِی‌گوِیيد. بعد از اِین جرِیان حضرت عيسى به حواريون فرمود: اى دوستان خدا! خوردن نان خشك با نمك و خوابيدن بر روى خاک چنانچه همراه عافِیت و سلامتِی دنِیا و آخرت باشد به مراتب بهتر است از زندگِی مرفّح بدون سلامت دنِیا و آخرت. [١]

اميرمؤمنان علِی ٧ فرمود: آنچه بيش از هر چيز بر شما مى‌ترسم دو چيز است: اول: پيروى از هواِی نفس. دوم: آرزوهاى طولانِی. اما پيروى از هواِی نفس شما را از شنِیدن حق باز مِی‌دارد و اما آرزوهاى دراز و طولانِی آخرت را از ياد شما مى‌برد. [٢]

[١] . (النَّوْمُ عَلَى الْمَزَابِلِ وَ أَكْلُ خُبْزِ الشَّعِيرِ، خَيْرٌ كَثِيرٌ مَعَ سَلَامَةِ الدِّينِ) اصول کافِی، ط الاسلامية، ج ٢ ص: ٣١٩.

[٢] (إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمُ اثْنَانِ: اتِّبَاعُ الْهَوَى وَ طُولُ الْأَمَلِ، فَأَمَّا اتِّبَاعُ الْهَوَى فَيَصُدُّ عَنِ الْحَقِّ وَ أَمَّا طُولُ الْأَمَلِ فَيُنْسِي الْآخِرَةَ) نهج البلاغة، سِید رضِی، ص: ٤٩‌.