عدّه‌اى از بزرگان مدينه براِی مشايعت، امام را همراهى كردند كه از آن جمله همِین بُريحه عبّاسى بود، مقدارى كه راه رفتند بُريحه جلو آمد و به امام عرض کرد: مى‌دانِید که من با بدگوِیى و گزارشات دروغ، سبب خروج شما از مدينه شدم، سپس از روِی تهدِید به آن حضرت گفت: چنانچه نزد متوكّل از من شكايت كنِید، تمام باغات و زندگى شما را آتش مى‌زنم و بچّه‌ها و غلامانت را نابود خواهم کرد.

آن حضرت در جواب او با آرامش و متانت فرمود: من همانند تو آبرو ريز و هتّاك نيستم، شكايت تو را به كسى مى‌كنم كه من و تو و خليفه را آفريده است. در اين هنگام بُريحه تحت تأثِیر کلام آن حضرت قرار گرفت و با خجالت و شرمندگى، روى دست و پاى حضرت افتاد و با التماس تقاضاى بخشش كرد؟ امام هادى با همه اِین اهانت‌ها و بدِی‌ها فرمود: من تو را بخشيدم سپس به راه خود ادامه داد. [١]

١٨. آرامش در کنار ناملاِیمات!!

حاکمِی اعلام کرد که اگر کسِی بتواند آرامش را در ِیک تابلو به تصوِیر بکشد، جاِیزه نفِیس و پر ارزشِی به او عطا خواهد کرد. بسِیارِی از هنرمندان در اِین جهت تلاش فراوان کردند. حاکم همه تابلو‌هاِی نقاشِی را نگاه کرد و از مِیان آنها دو تابلو نظر حاکم را به خود جلب کرد و تصمِیم گرفت ِیکِی از آنها را انتخاب کند.

اوّلِی نقاشِی درِیاچه آرامِی بود که مانند آِینه‌اِی تصوِیر کوه‌هاِی اطرافش را نماِیان مِی‌ساخت، بالاِی درِیاچه آسمانِی آبِی با ابرهاِی زِیبا و سفِیدِی بود هر کس اِین نقاشِی را مِی‌دِید آرامش مِی‌ِیافت. در دومِی کوه‌هاِیِی بود ناهموار و پر صخره، آسمانِی پر از ابر‌هاِی تِیره و بارانِی همراه رعد و برق و در کنار آن کوه‌ها آبشار خروشانِی بود. از آنجا آب با شدّت به پاِیِین مِی‌رِیخت.

در اِین نقاشِی اصلاً آرامشِی دِیده نمِی‌شد. اما حاکم با دقت نگاه کرد و پشت آبشار بوته کوچکِی را دِید که در شکاف سنگِی روِیِیده و در آن بوته پرنده‌اِی لانه کرده و در کنار آن آبشار خروشان، در لانه خود با آرامش آرامِیده است. حاکم نقاشِی دوم را انتخاب کرد و گفت: آرامش به آن معنا نِیست که صداِیِی نباشد، مشکلِی وجود نداشته باشد ِیا کار سختِی پِیش رو نباشد،

[١] أعِیان الشِّیعة: ج ٢، ص: ٣٧.