امام صادق٧ فرمود: اگر ما بِین مشرق و مغرب از آنِ مؤمن باشد، براِی او خِیر است. همچنِین اگر اعضاِی بدنش قطعه قطعه شود «باز هم» براِی او خِیر است. چه در نعمت باشد و چه در بلا و مرِیضِی در هر حال خداوند براِی او خِیر را در نظر گرفته است. (إنَّ المُؤمِنَ لَو أصبَحَ لَهُ مَا بَِینَ المَشرِقِ وَ المَغرِبِ، کانَ ذَلِک خَِیراً لَهُ وَ لَو أصبَحَ مُقَطَّعاً أعضاؤُهُ، کانَ ذَلِک خِیراً لَهُ) [١]

١٢. توجّه به فلسفه بلاها از اسباب آرامش

امام صادق ٧ فرمود: هرگاه خداوند خير بنده‌اى را بخواهد چنانچه از او گناهى سر زند، در پى آن به مصيبتى گرفتارش‌سازد تا بدِین وسِیله به ياد استغفار و توبه بِیفتد و با توبه گناهش آمرزِیده شود ولِی اگر بنده‌اى در نزد خداوند ارزشِی نداشته باشد چنانچه گناهى از او سر زند، در پى آن به او نعمتِی بخشد تا استغفار و توبه را از ياد ببرد و آن گناه را ادامه دهد. خداوند مِی‌فرماِید: (سنَسْتدرِجُهُم من حيثُ لا يعلمونَ) «از آنجا كه نمِی‌دانند با نعمت‌دادن به هنگام گناه به تدرِیج سقوط مِی‌کنند.» [٢]

١٣. رسِیدن به آرامش با حلالِیّت طلبِی از دِیگران

به امام صادق ٧ خبر دادند که فرزندش اسماعِیل مرِیض شده است، امام به مردِی فرمود: برو از اسماعِیل سؤال کن که امروز چه کار بدِی انجام دادِی که مستحق اِین عقوبت شدِی! آن مرد رفت نزد اسماعِیل و دِید به شدّت تب کرده است، از او پرسِید: امروز چه کار بدِی انجام دادِی که مستحق اِین عقوبت شدِی، اسماعِیل ساکت شد و جوابِی نداد ولِی اطرافِیان گفتند: اسماعِیل اول روز دخترِی را کتک زد به طورِی که دختر روِی زمِین افتاد و صورتش زخمِی شد. مرد نزد امام برگشت و مطلب را به عرض رسانِید.

امام فرمود: سپاس خداوند را که عقوبت اعمال به فرزندان ما را در همِین دنِیا مِی‌دهد و به آخرت واگذار نمِی‌کند. (الحمد لله، إنّا أهل البيت يعجّل الله لأولادنا العقوبة في الدنيا) سپس فرمود: آن دختر را نزد من بِیاورِید، دختر نزد امام آمد و امام به او فرمود: اسماعِیل را به خاطر

[١] الکافِی، طبع الاسلامِیه، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب ج۲، ص: ۲۴۶.

[٢] سوره أعراف، آِیه ١٨٢، الکافِی، طبع الاسلامِیه، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب ج۲، ص: ۲٥٢.