خدا سبب نا آرامِی در زندگِی است. (وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً) [١] هر كس از ياد من روى برگرداند، زندگى تنگ و سختى خواهد داشت.

از منظر قرآن عوامل دِیگرِی در اِیجاد آرامش مؤثرند از جمله: اِیمان به خدا، توکل بر خدا، شکرگذارِی، تقوا، رضاِیت به مقدّرات الهِی... اگر انسان باور داشته باشد روزِی که براِی او مقدر شده، بدون کم و کاست به او مِی‌رسد و به حقِیقت باور داشته باشد که آنچه به او رسِیده روزِیش بوده و نمِی‌شده که به او نرسد و آنچه به او نرسِیده روزِیش نبوده و اصلاً نمِی‌شده که به او برسد چنِین باورِی آرامش قلبِی را به دنبال خواهد داشت و بخاطر آنچه به او نرسِیده، افسوس و غصه نمِی‌خورد.

١. آرامش در ساِیه ارتباط عمِیق قلبِی با خدا

واژه اِیمان از کلمه أمن گرفته شده و به معناِی آرامش، اطمِینان قلب و نبود ترس و وحشت است، در رخدادهاِی سخت روزگار، اِیمان به خداوند و استمداد از او به انسان آرامش روحِی و اطمِینان خاطر مِی‌بخشد، تکِیه بر خدا تکِیه بر قدرت شکست‌ناپذِیر و قدرتِی ما فوق همه قدرت‌ها است. در حقِیقت اِیمان وابستگِی فکرِی، اعتقادِی، روحِی و عملِی به موجودِی برتر و آفرِیدگارِی توانا و قادرِی مطلق است، انسان در پرتو اِیمان و اعتماد به خدا آرامش خاطر پِیدا مِی‌کند و با امِیدوارِی و اطمِینان و تکِیه به او بر هر مشکل و اضطرابِی فائق مِی‌آِید.

ابوحمزه از امام سجاد ٧ پرسِید: روزى كه حضرت يوسف به چاه افكنده شد، چند سال داشت؟ حضرت فرمود: نه سال! از كودك نه ساله‌اى كه در چنين وضع سخت و شرايط ناراحت كننده‌اِی گرفتار شده، جز اضطراب و بِی‌تابِی انتظار ديگرى نمِی‌رود ولى نيروى ايمان در اين كودك اثر عجيب و حيرت‌انگِیزِی گذاشت تا جاِیِی که وقتِی ِیوسف را به عنوان غلام فروختند، يكى از اهل قافله، از وضع كودك ناراحت شد و از روى ترحّم و مهربانى گفت: نسبت به اين طفلِ غريب، نيكى كنيد. يوسف تا اين جمله را شنيد با اطمينان خاطر و آرامش روان گفت: آن كس كه با خداست گرفتار غربت و تنهايى نمِی‌شود. (مَنْ کانَ مَعَ اللَّهِ فَلَِیْسَ لَهُ غُرْبَه)[٢]

[١] سوره طه، آِیه ١٢٤.

[٢] مجموعه ورّام، محمدرضا عطايى، ج ۱ ص: ۷۹، کودک از نظر وراثت و تربِیت، ج ٢، ص: ١٧٨.