سؤال و جوابِی كه بين استاد و شاگرد در مدينه رد و بدل شده بود، خيلِی كوتاه بود. هيچ يك از آن دو نفر تصوّر نمِی‌كرد كه اين چند جمله منشأ يك انقلاب عظيمِی در كشور اسلام شود. ولِی آن روز سخن استاد مانند سكه‌اِی در دل كودك نقش بست و او را تحت تأثير قرار داد. چند سال گذشت، كودك بزرگ شد و در رديف مردان صاحب منصب إجتماع قرار گرفت.

پيش آمدهاِی غير منتظره و حوادث گوناگون، تحوّلات عظيمِی در كشور بوجود آورد و كودك آن روز را بر كرسِی خلافت نشاند و زمام اداره مِیليون‌ها مردم را به دست او داد! گفته معلّم به منزله بذرِی بود كه آن روز در دل كودك پاشيده شد. شرايط زمامدارِی و رياست، آن بذر را پرورش داد و سرانجام به‌صورت خرمن سعادتِی درآمد و مِیليون‌ها نفر از آن بهره بردند و از بدعت ننگين دشنام علِی ٧ خلاص شدند. [١]

٤٦. عدم وابستگِی مالِی به بِیت‌المال و دولت

افتخار حوزه‌هاِی علوم دِینِی تشِیّع در عدم وابستگِی به دولت‌ها و عدم استفاده از بِیت‌المال موجود در خزِینه دولت‌ها است. از دِیرباز افتخار روحانِیّت شِیعه به تبع پِیشواِیان دِین، بر اِین بوده که وابسطه به حکومت‌ها و دولت‌ها نبوده‌اند به جهت تأسِی و پِیروِی از ائمّه اطهار که آن بزرگواران نِیز ارتزاق از دولت‌ها و خلفاء نمِی‌کردند. بناء طلاب علوم دِینِی و حوزه‌هاِی علمِیّه بر اِین بوده و هست که اجتناب کنند از إمرار معاش از طرِیق حکومت‌ها نماِیند و از خمس که متعلّق به امام ٧ است تامِین شوند. اِین شاِیعه از دشمنان شِیعه است که طلاب علوم دِینِی از بِیت‌المال و از دولت حقوق درِیافت مِی‌کنند.

مرحوم امام خمِینِی ; نِیز به شدت مخالف با اِین امر بود. اِیشان معتقد بود که روحانِیّت باِید وابسطه به دولت‌ها نباشند و حتِّی هنگامِی که عده‌اِی به عنوان دلسوزِی به مرحوم امام پِیشنهاد دادند که روحانِیّت هم حقوقِی از دولت درِیافت کنند چنانکه دانشجوِیان ارتزاق مِی‌کنند امام اِین امر را مصلحت ندانست و با آن مخالفت نمود.

اگر مِی‌بِینِیم در بودجه‌هاِی کشور اِیران احِیانا مبالغِی را به حوزه‌هاِی علوم دِینِی و براِی طلاب اختصاص داده و ِیا تصوِیب مِی‌کنند به هِیچ عنوان خرج شهرِیه طلاب و مدرسِین

[١] الكامل في التاريخ، ج ٥، ص: ٤٢.