کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٣ - در ذكر امام هفتم ابى الحسن موسى الكاظم ابن جعفر بن محمد بن على بن الحسين بن على بن ابى طالب

از جهت اجتماع خصال فضل و كمال در او، و نص پدر بزرگوارش بر امامت او، و اشارت امامت از او بسوى او و ولادت با سعادتش در ابواء بود در سال صد و بيست و هشتم از هجرت و رحلت فرمود به بغداد در حبس سندى بن شاهك در ششم رجب در سال صد و هشتاد و سيم از هجرت و در آن روز پنجاه و پنج ساله بود، و مادرش ام ولد بود كه او را حميده بربريه مى‌گفتند، و مدت خلافتش و قيام بامامتش بعد از پدر بزرگوار سى و پنج سال بود، و كنيتش أبو ابراهيم، و أبو الحسن، و أبو على، و معروف بود بعبد صالح، و موصوف نيز بكاظم.

و راويانى كه روايت كرده‌اند نص صريح از أبى عبد اللَّه در امامت آن حضرت (ع) اين جماعت‌اند كه از شيوخ أصحاب و ثقات أبى عبد اللَّه جعفر بن محمد بن على (ع) بوده‌اند رحمة اللَّه عليهم أجمعين و نامهاى ايشان اينست: مفضل بن عمر جعفى، و معاذ بن كثير، و عبد الرحمن بن حجاج، و فيض بن مختار؛ و يعقوب سراج، و سليمان بن خالد، و صفوان جمال، و غير ذلك.

و روايت كرده‌اند نيز اين را از بعضى برادرانش مثل اسحاق، و على، و ايشان بافضل و ورع بوده‌اند بى‌اختلاف.

روايت كرده موسى صيقل از مفضل بن عمر جعفى كه او گفت: نزد أبى عبد اللَّه (ع) بودم كه‌