کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٥٤ - الباب الثالث ذكر النص على غيبة الامام الثانى عشر عجل الله فرجه

و شامل شود مردم را موت و قتل، و التجا برند مردم از او بحرم اللَّه و حرم رسول اللَّه ٦ پس نظر كن كه چگونه حاصل ميگردند اين دو غيبت از براى صاحب امر (ع) بر حسب آنچه متضمن است آن را اخبار سابقه مر وجود او را منقول از آبا و اجداد كرام او (ع) اما غيبت قصرى او از آن دو غيبت پس آن آنست كه سفر او روات او موجود بودند و ابواب او معروف كه اختلاف نكردند اماميه كه قائل‌اند بامامت حسن بن على (ع) در ميان ايشان از ايشان است أبو هاشم داود بن القاسم جعفرى، و محمد بن على بن بلال، و ابو عمرو عثمان بن سعيد السمان، و پسر او أبو جعفر محمد بن عثمان، و عمر الاهوازى، و احمد بن اسحاق، و ابو محمد الوجناى و ابراهيم بن مهزيار و محمد بن ابراهيم، و جماعتى ديگر و آنكه ذكر او بيايد نزد حاجت در روايت از ايشان.

و مدت غيبت هفتاد و چهار سال بود، و أبو عمر و عثمان بن سعيد العمرى قدس اللَّه روحه بابى بود مر پدر و جد بزرگوار او را (ع) از پيش و ثقه بود مر ايشان را بعد از آن والى بود از قبل او، ظاهر ميشد معجزات بر دست او و چون او رحلت كرد پسر او أبو جعفر قائم مقام او بود بنص او بر او و ميگذرانيد بر منهاج پدرش در آخر جمادى الآخر از سنه اربع أو خمس و ثلاثمائة، و قائم مقام او ابو القاسم حسين بن روح بود از بنى روح بنص أبى جعفر محمد بن عثمان بر او و او را قائم مقام نفس خود گردانيد و او وفات كرد در شعبان سنه ست و عشرين و ثلاثمائة، و قائم مقام او أبو الحسن على بن محمد السمرى بود