کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٦٣ - فايدة جليلة

پس رفتم بخدمت السيد السعيد النقيب رضى الدين أبى الحسن على بن موسى بن طاوس العلوى الحسنى رحمه اللَّه، و اين تردد را بر او عرض كردم، فرمود كه: وزير سعيد مؤيد الدين القمى رحمه اللَّه از من اين سؤال كرد، من گفتم: اين از براى تعليم و تلقين مردمان است، بعد از آن من ديگر فكر كردم و گفتم: اين دعا آن حضرت در سجده ميفرموده در دل شب و نمى‌بود كسى نزد او كه از براى تعليم او باشد، بعد از آن از من سؤال كرد السعيد الوزير مؤيد الدين محمد بن العلقمى رحمه اللَّه من او را اخبار كردم بسؤال اول و آن جواب، و ميگفتم كه أقوال ايشان در اين ابواب مگر كه بر سبيل تواضع باشد أما اين معنى را در اين مواقع دل از من قبول نميكرد.

و سيد رضى الدين رحمه اللَّه وفات كرد، پس حق تعالى مرا هدايت فرمود بر معنى اين، و توفيق نمود بر فحواى اين، و وقوف و علم مرا بآن حاصل شد، و كشف حجاب آن دست داد بعد از آن سالهاى دراز، و اين از كرامات و معجزات موسى بن جعفر بود (ع) كه صحيح است نسبت عصمت بآن حضرت و آباء و ابناء گرام او (ع)، و زائل شد شبهه كه عارض بود بر ظاهر اين كلام.

و تقرير اين كلام آنست كه: انبيا و أئمه (ع) را اوقاتى ميبود كه مشغول ميبوده‌اند بذكر و فكر حق جل و علا، و دلهاى ايشان مملو بوده باين، و خواطر ايشان متعلق بوده بملاء اعلى، و ايشان ابدا در مراقبه ميبودند چنانچه رسول اللَّه ٦ فرموده كه: بپرست خداى را كانه كه مى‌بينى تو او را، پس اگر تو او را نمى‌بينى او ترا مى‌بيند، پس ايشان دايم متوجه بارگاه بودند، و مقبل بحريم اله، پس‌